Lisi Harrison - Monster High. Upiorna szkoła

„”Monster high”, czyli szkoła dla cudaków (i pustaków?)”

Lisi Harrison to pisarka zupełnie mi nieznana. Jednak większość mogła zapoznać się z nią dzięki znanym w Polsce seriom: „Elita” i „Alfa”. Zanim zaczęła pisać, była producentką programów dla stacji (już nie) muzycznej MTV. Swoją opinię na temat programów wyświetlanych w MTV zachowam dla siebie, ale pokrywa się ona mniej więcej z tym co sądzę na temat pierwszej części serii „Monster high. Upiorna szkoła”.

Melody to piętnastoletnia dziewczyna, która zmieniła adres ze słonecznego i pełnego przepychu Beverly Hills na ekologiczne Salem w Oregonie. Oprócz adresu posiada także nowy nos, który zmienił ją z brzyduli w klasyczną piękność, co tak naprawdę bardziej dziewczynie przeszkadza niż cieszy. Frankie natomiast ma nowe… wszystko. Otóż, Frankie jest wnuczką Frankensteina, tym samym jest monstrum. Jednak jest też nastolatką, która, mimo wtłoczonej do jej głowy wiedzy, o świecie wie niewiele. Obie rozpoczynają naukę w Merston High. Przeżywają miłostki, rozterki, podpisują kontrakty o przyjaźń – widać tak robi to dzisiejsza młodzież a przede wszystkim, próbują być normalne – Melody jak na „normalske” przystało, Frankie jak przystało na potworzyce. Co z tego wszystkiego wyniknie, dowiecie się jeśli przeczytacie książkę.

No właśnie, a przeczytacie ją? Ja muszę przyznać, że „Monster high” było moim największym rozczarowaniem 2011 roku. Książka jest pięknie wydana i rzekomo przedstawia niezmiernie ciekawą fabułę. Znaczy, fabuła sama w sobie jest niezła. Młodzież powinna się uczyć, że inność nie jest zła, że trzeba być dumnym z tego kim się jest, bla bla bla. Jednak potencjał tej powieści został zniszczony przez jej bohaterów. Dawno nie spotkałam się z tak wtórnymi i pustymi postaciami. Autorka chyba obrała trasę: „Do głupkowatej młodzieży – tędy”, a to zła droga, oj bardzo zła. Oczywiście, da się ich polubić. Mnie do gustu przypadła Frankie – wybaczam jej naiwność, została pozszywana z różnych fragmentów ciał, emocji dopiero się uczy. Ale podobała mi się jej rezolutność, buntowniczy styl oraz duma i poniekąd jej zagubienie. Melody, też nie jest najgorsza. Jednak postaci drugoplanowe to jakaś porażka. Cleo, Bekka i reszta – fakt, potwory i ludzie nie różnią się od siebie, są prawie tak samo wredni i złośliwi.

Powieść miewa jednak przebłyski inteligencji, ale mam wrażenie, że była pisana stricte pod amerykański rynek. „Monster high” nie jest na pewno tak zabawna jak być miała ani tak inteligentna na jaką była promowana. Powieść broni się jednak tym, że zakończenie jest dosyć ciekawe i mimo wszystko, chce się sięgnąć po kolejna część, aby dowiedzieć się tego czy bohaterowie będą dojrzewać wraz z powieścią i czy uda się stworzyć absolutną harmonię między ludźmi i potworami. Zobaczymy jaki będzie tom drugi a może ja po prostu jestem już za stara na takie książki…

Moja ocena: 3+/6

Tytuł: Monster high. Upiorna szkoła

Autor: Lisi Harrison

Ilość stron: 280

Wydawnictwo: Bukowy Las

Rok wydania: 2011

Steve Mosby - Gra diabła

„Zagadka Diabła – raport ze śledztwa”

18.04.2011 Poniedziałek

19.10

Fuzja

Wieczór był ciepły, delikatny wiosenny wiatr wdzierał się przez otwarte okno. Gdy zobaczyła okładkę wiedziała, że musi być gotowa na wszystko. Postanowiła się przygotować: kawałki czekolady, słone paluszki i ciepła herbata z cytryną. Była przekonana, że cokolwiek się nie stanie po napoczęciu „Gry diabła”, to ma ze sobą najpotrzebniejszy sprzęt. Zaczęło się.

Po przeczytaniu kilkunastu stron wiedziała już, że ma przed sobą surową, mało poetycką aczkolwiek dobrą powieść. Coś, co wzbudziło w niej zainteresowanie okazało się banalne lecz genialne, zarazem. Autor wpadł na pomysł, żeby daną historię pokazać z wielu punktów widzenia. Najpierw w jej głowie pojawił się mętlik, nie wiedziała, kto jest głównym bohaterem, ale gdy doszła do odpowiedniego podrozdziału wiedziała już, że na kartkach tej książki przedstawiono tylko jedno ja. Kiedy właśnie zaczęła poznawać postaci, dopadło ją zmęczenie. Cóż reszta jutro…

19.04.2011 Wtorek

17.20

Fuzja

Znów mogła wrócić na karty historii przedstawionej w „Grze diabła”. Dzień nie był ciężki, więc nie odczuwała zmęczenia, wiedziała, że dziś dowie się czegoś więcej. I tak też się stało, pośród opisanych wydarzeń dostrzegła jedno, które wydało się jej znaczące, czy to możliwe żeby już poznała odpowiedź?

Czuła, że się gubi. Język, choć mało literacki, pasował jej, problemem było jednak albo tłumaczenie albo stosowanie skrótów myślowych przez pisarza. Na jej czole, raz za razem pojawiały się zmarszczki sugerujące skupienie. Gdzieniegdzie gubiła sens, ale nie było to aż tak istotne. Ważne, że fabuła parła do przodu. Nie ukrywała już, że historia ją wciągnęła. Chciała dowiedzieć się przecież, kto jest tym seryjnym mordercą, zmuszającym zakochanych ludzi do wyboru „życie swoje bądź ukochanej osoby”. „Jakże to okrutne” – pomyślała.

20.04.2011 Środa

19.35

Fuzja

Naprawdę gubiła się w tej cholernej książce, a to, co irytowało ja bardziej to fakt, że naprawdę chciała ją przeczytać. Pomimo kilku błędów logicznych, nadal uznawała, iż fabuła jest ciekawa na tyle, że warto przymknąć oko na te mankamenty. Chociaż w głowie pomstowała: „jak Bóg mi świadkiem, drugi raz już do niej nie wrócę” albo też „szlag by to!, że też autor miał taki świetny pomysł a przekazał to tak diabelnie ciężkim językiem”, ale czytała dalej, przecież właśnie w tym momencie głównemu bohaterowi coś świtało wreszcie głowie. Kibicowała mu, naprawdę! Trzymała za niego kciuki, i w duchu wierzyła, że to on rozwiąże zagadkę a nie będzie tylko pionkiem w grze. W końcu to taki fajny facet po przejściach, niech mu się chociaż w życiu zawodowym poszczęści. Spojrzała na zegarek i uświadomiła sobie, że straciła poczucie czasu ale zostało jej tylko parę kartek.

Wreszcie skończyła. Odłożyła książkę i miała mieszane uczucia, z jednej strony cieszyła się, że wszystko skończyło się bez dodatkowych ofiar, ale też współczuła Johnowi Mercerowi, bo nie zasługiwał chyba jednak na to, co się stało ale cóż finał był zaskakujący i to właściwie liczyło się dla niej najbardziej.

Położyła się spać. Przed zamknięciem powiek pomyślała tylko, że niebawem będzie trzeba napisać raport ze sprawy, uśmiechnęła się w duchu i zasnęła.

Jej ocena: 4/6

Autor: Steve Mosby

Tytuł: Gra diabła

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2011

Ilość stron: 376

Książkę otrzymałam od portalu Kostnica, serdecznie dziękuję!

Literacki blog roku 2011

Drodzy czytelnicy - jeśli nie macie co zrobić z głosami zachęcam do oddawania ich na mojego bloga, jeśli uważacie, że warto :)
Tu - oddajcie głos :)

Dziękuję z góry

Beverly Barton - Cichy zabójca

„”Cichy zabójca”. Nieuchwytny szaleniec i fanatyk religijny w jednym, czyli thriller w starym, dobrym stylu”

Beverly Barton, to powszechnie znana i podziwiana pisarka. Jej powieści przetłumaczono na 20 różnych języków. Jej konikiem są thrillery z wątkiem romantycznym – taką też powieścią jest „Cichy zabójca”, książka wydana w 2009 roku nakładem wydawnictwa Amber.

Cathy straciła męża  w okropnych okolicznościach. Został on podpalony w drzwiach swojego domu, przez okrutnego sadystę. Mark, mąż Cathy był pastorem, kochał żonę i swojego syna – Setha, był dobrym mężem i ojcem, czemu więc ktoś postanowił go zabić?

Półtora roku po tym tragicznym wydarzeniu, Cathy Cantrell dochodzi do siebie. Wraca do rodzinnego miasteczka z ośrodka terapii, w którym przebywała po przejściu załamania nerwowego, spowodowanego wieścią, że morderca jej męża uderzył ponownie i znów zginął pastor kolejnego kościoła. Główna bohaterka wraca odmieniona, chce odzyskać opiekę nad synem, którą obecnie sprawują rodzice Marka. Ma także dość siły by przeciwstawić się władczej matce, która całe życie kontrolowała poczynania swej córki. Nie tylko ona jedna wraca do domu z bagażem ciężkich doświadczeń. W miasteczku pojawia się też jej dawna miłość – Jack. Tych dwoje łączył w młodości burzliwy romans, jednak przewrotny los ich rozdzielił. Tym czasem morderca zabija kolejnego duchownego… i jak dotąd jest nieuchwytny. Nikt nie ma nawet cienia podejrzeń, kto może kryć się pod nazwą – cichy zabójca.

Uwielbiam tę książkę, polubiłam ją już od pierwszych stron. Ma w sobie coś niesamowitego, co przyciąga jak magnez. Świetnie oddany małomiasteczkowy klimat, rewelacyjnie skonstruowani bohaterowie – praktycznie każdy z nich ma swoją historię i swoje problemy. Nie wiem czy ktoś z Was pamięta serial „Gdzie diabeł mówi dobranoc”, ale właśnie z nim kojarzy mi się świat przedstawiony owej książki. Autorka naprawdę pokochała historię przez siebie spisaną, gdyż czuć, że włożyła w nią wiele serca. Bohaterka to kobieta z krwi i kości, osoba, którą należy podziwiać i szanować – bardzo ją polubiłam. Książka wydaje się tak realna, iż jestem w stanie uwierzyć, że gdzieś tam, kiedyś żyli tacy bohaterowie, a cała historia zdarzyła się naprawdę. Polecam i paniom i panom – myślę, że powieść „Cichy zabójca” może spodobać się osobnikom obu płci, przede wszystkim dlatego, że nie jest to ckliwa opowieść o nieszczęśliwych ludziach. Ta historia jest o ludziach, którzy nie boją się stawiać czoła przeciwnościom losu. Skomplikowana intryga, ciekawe rozwiązanie historii, które wielu może zaskoczyć – możecie się domyślać, kto zabija ale do końca nie będziecie mieli pewności, wszystko to składa się na bardzo dobry thriller.

Moja ocena: 5/6

Tytuł: Cichy zabójca

Autor: Beverly Barton

Ilość stron: 360

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2009

Isaac Marion - Ciepłe ciała

„Rrrrrr… i Julia, czyli o tym, że zombie to też człowiek”

Isaac Marion to młody i obiecujący pisarz, który z pewnością zasłynie z książki „Ciepłe ciała”, która we wrześniu tego roku ukazała się na polskim rynku. Muszę przyznać, że dawno nie miałam w swoich rękach dzieła, które wciągnęło by mnie tak bardzo, że ledwo zaczęłam czytać a już kończyłam. Tej powieści to się jednak udało.

„Ciepłe ciała” to przede wszystkim opowieść o… życiu. R jest zombie, nie wie jak doszło do tego, że stał się tym kim jest, wie tylko, że jest Martwy ale nie nieżywy. Mieszka z podobnymi sobie, na terenie starego lotniska. Dni mijają, zombie co i rusz wyruszają na polowania. Muszą polować, żeby istnieć, żeby poczuć choć na chwilę ten pierwiastek, który sprawia, że ludzie żyją, w każdym tego słowa znaczeniu. Jednak R jest inny, nawet „trzyma się” stosunkowo dobrze jak na Martwego. Na jednym z polowań, atakuje młodego chłopaka, smakuje jego mózgu i coś się zmienia w „życiu” R. Kierowany dawno zapomnianym instynktem, ratuje dziewczynę – Julię i tak rozpoczyna się przygoda, która odmieni nie tylko bohatera ale także cały świat.

R jest postacią nietuzinkową, pomijając fakt, że jest zombie. Podoba mi się w nim to, że daleko mu do ideału, nie jest pociągający, tajemniczy i nieprawdopodobnie piękny (choć jest przystojny). R stoi raczej na szarym końcu romantycznych dziwadeł, którym nadal przewodzi Edward Cullen – bohater sagi „Zmierzch”. Jednak nie przeszkadza mu to w dążeniu do realizowania pragnień. A jeśli już o pragnieniach mowa, to uważam, że nie można pomijać tak ważnej dla tej historii postaci, jaką jest Perry Kelvin. R był po prostu dobrą glebą dla ziarenka życia, które przekazał mu Perry. Nasz zombie jest więc symbiotyczną postacią, co samo w sobie stanowi dosyć ciekawy zabieg. Jednak ja najbardziej polubiłam M – jedynego zombie z poczuciem humoru.

Powieść „Ciepłe ciała”, nie jest jakby się mogło wydawać książką błahą. Nie przedstawia prostej fabuły. Targają nią namiętności, zagubione ideały i stracone marzenia ale też nadzieja. Książka napisana dosyć lekkim językiem, powiedziałabym wręcz, nawet subtelnym, zabiera nas w post-apokaliptyczny świat, gdzie będziemy musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, gdzie kończy się i zaczyna człowieczeństwo… Oczywiście, autor zaostrza atmosferę książki, dorzucając gdzieniegdzie jakieś soczyste przekleństwo – nie chciałabym, żebyście uznali tę powieść za ckliwą historyjkę o zombie, który chce być człowiekiem. Tu chodzi o coś więcej. Dawno, żadna powieść nie sprawiła, że poczułam to podniecające mrowienie na karku. I wybaczcie, że tak mało wspominam o wątku romantycznym, który bezwątpienia jest motorem napędowym całej tej historii, ale chciałam zwrócić waszą uwagę na inne aspekty zawarte w „Ciepłych ciałach”. Pamiętacie historię "Pięknej i Bestii"? Tu jest tak samo. Tyle, że globalnie patrząc, Bestią są wszyscy ludzie – zrozumiecie o czym mówię, kiedy przeczytacie tę powieść. Zachęcam! !

Moim skromnym życzeniem jest, aby sięgnęli po nią nawet Ci, którzy nie lubują się w paranormalnych romansach. Mam nadzieje, iż udało mi się pokazać, że ta piękna i wyjątkowa powieść jest wielowymiarowa.

Moja ocena: 6/6

Tytuł: Ciepłe ciała

Autor: Isaac Marion

Ilość stron: 308

Wydawnictwo: Replika

Data wydania: 12.09.2011

Książkę wygrałam w konkursie organizowanym przez wydawnictwo Replika, za co serdecznie dziękuję!

Najlepsze recenzje września

Szperając po różnych blogach, często przystaję, gdyż okazuje się, że jakaś recenzja, wyróżnia się na tle innych. Postanowiłam, że na koniec każdego miesiąca będę umieszczać linki do recenzji które najbardziej mnie zaciekawiły.

Recenzje umieszczam w kolejności chronologicznej - każda podoba mi się tak samo :)

1. http://biblioteka-edgara.blogspot.com/2011/09/podroz-do-wnetrza-oli.html
2. http://cyrysia.blogspot.com/2011/09/nieoczekiwany-spadek-i-znaki-z.html
3. http://pokoj-ksiazek.blogspot.com/2011/09/piekna-i-dziwna-opowiesc-o-percy-parker.html
4. http://cyrysia.blogspot.com/2011/09/przeklenstwa-miosci.html
5. http://zapatrzonawksiazki.blogspot.com/2011/09/zagubiony-heros-rick-riordan.html
6. http://zwiedzamwszechswiat.blogspot.com/2011/09/labirynt-kamstw.html

Życzę miłej lektury :)

Fabrizio Battistelli - Niewidzialne Kolegium

„O tym jak bardzo niebezpieczne może okazać się piękno”

„Niewidzialne Kolegium” to druga książka opowiadająca o kawalerze Riziera i jego przygodach. Fabrizio Battistelli i tym razem wprowadza w pełen intryg świat, gdzie polityka przeplata się z religią, a jak wiadomo połączenie to jest szalenie niebezpieczne.

Za sprawą młodego Riziera wkraczamy na włoskie salony XVIII wieku po to, by odnaleźć wykradziony rękopis Papieża Benedykta XIV. De cultu Sanctorum, to bardzo kontrowersyjne pismo, które Ojciec Święty napisał w czasach młodości, a które to może przynieść mu obecnie niepożądany rozgłos, innymi słowy może mu zaszkodzić. Niewidzialne Kolegium to tajne stowarzyszenie, które chce wykorzystać ową słabość Papieża. Jednak na ich drodze staje kawaler Riziero. Czy i tym razem uda mu się rozwikłać tajemnicę?

Bohater, który już w poprzednich częściach miewał słabość do pięknych, i najlepiej niewinnych, dam tu osiąga pełnoprawny status libertyna. Nie odpuszcza sobie cielesnych uciech nawet w sytuacjach, na pierwszy rzut oka, ku temu niesprzyjających. Jednak zamiast irytować, bawiło mnie to. Jego miłosne podboje stanowiły wesoły i rozluźniający akcent, który leciutko hamował tempo akcji. Muszę przyznać, że z początku ciężko było mi się zorientować o co chodzi w całej sytuacji, ale już w drugim rozdziale wszystko staje się jasne i klarowne. Największy problem, w pierwszych rozdziałach, stanowiło dla mnie specyficzne słownictwo, które, choć oddawało klimat czasów, to jednak było dosyć trudne. I w sumie to jedyny mankament tej powieści. Fabuła „Niewidzialnego Kolegium” podobała mi się bardziej, niż jej poprzedniczki „Konklawe”. Druga część „Przygód kawalera Riziera” jest bardziej błyskotliwa, choć trochę mniej dowcipna, jednak niewiele przez to traci. Bohaterowie również zdają się być bardziej wyraziści choć jest ich odrobinę mniej. Życzę jednak kawalerowi Riziero aby spotkał, kiedyś na swej drodze panią, która go troszkę utemperuje – należy mu się mały prztyczek w nos! (Markiza Rosaspina się nie liczy, he he).

Natomiast, co się tyczy wydania, to oczywiście znowu jestem pod wielkim wrażeniem graficznej strony książki. Okładka jest piękna i świetnie oddaje treść powieści. Cieszę się, że miałam okazję przeczytać kolejną opowieść o kawalerze Riziera, i choć ta również była krótka, to może wskazuje na to, iż będziemy mieli okazję poznać inne jego przygody. I za to trzymam kciuki. Polecam tym, którzy cenią sobie autorów błyskotliwych, z ostrym językiem i pasją pisania, bo taki jest właśnie Battistelli.

Moja ocena: 5/6

Tytuł: Niewidzialne Kolegium

Autor: Fabrizio Battistelli

Ilość stron: 208

Wydawnictwo: Oficynka

Rok wydania: 2011
Książkę wygrałam w konkursie organizowanym przez wydawnictwo Oficynka.

TU można przeczytać recenzję "Konklawe"