Pokazywanie postów oznaczonych etykietą science fiction. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą science fiction. Pokaż wszystkie posty

09 czerwca 2015

Max Kidruk - Bot

Bot jest pierwszą książka Maksyma Kidruka, która ukazała się na polskim rynku wydawniczym. Był to literacki strzał w dziesiątkę, bowiem lektura prezentuje zaniedbany w naszym kraju gatunek, czyli technothriller. Z pewnością jego miłośników nie brakuje, natomiast niewiele jest godnych polecenia publikacji, które ukazały się w polskim przekładzie. Zresztą polscy pisarze również unikają takich tematów. Zresztą nie bez przyczyny: aby móc wypowiadać się w tematach dotyczących nowoczesnych technologii, trzeba mieć o nich choć minimalne pojęcie, a nawet i to nie wystarczy. Należy jeszcze umieć przełożyć skomplikowane teorie na prosty język, który dotrze do masowej wyobraźni. Kidrukowi się to udało. Jego powieść jest nie tylko interesująca, ale także przerażająca. A mój początkowy sceptycyzm bardzo szybko ustąpił miejsca fascynacji historią młodego programisty gier komputerowych, który nieświadomie przyczynił się do powstania pewnych tajemniczych i niebezpiecznych istot…

Tymur Korszak jest zdolny i odnosi względne sukcesy zawodowe. Kiedy jednak otrzymuje pewne dziwne ale bardzo opłacalne zlecenie podejmuje się go praktycznie bez zastanowienia. W rodzinnym kraju zostawia zrozpaczoną narzeczoną i wyjeżdża do Chile, aby naprawić błędy w botach, które skonstruował kilka lat temu dla pewnego klienta z Ameryki Południowej. Właśnie tam, w tajnym laboratorium na pustyni Atakama rozegra się największy dramat jego życia. To, z czym przyjdzie się zmierzyć grupie ekspertów zebranych z najróżniejszych zakątków świata, okaże się być najgorszym koszmarem. Bowiem jak podjąć walkę z istotami do złudzenia przypominającymi 12-letnich chłopców? Niewinnie wyglądające dzieci są niesamowicie silne, zdolne wytrzymać ekstremalne warunki i wygląda na to, że nie mają dobrych zamiarów. Kilku malców ucieka z ośrodka badawczego i zaczyna niepokoić miejscową ludność. Zadaniem Tymura jest odnalezienie błędu w systemie… Jednak co jeśli system wcale nie chce zostać naprawiony?

Autor stworzył naprawdę nietuzinkową fabułę, którą wypełnił bohaterami tak rzeczywistymi, że aż przerażającymi. Bardzo podoba mi się różnorodność postaci przepełnionych jednocześnie pierwiastkiem zła i dobra. Niewiele tu miejsca na jednoznaczne wartościowanie ich zachowań. Sprawia to, że łatwo się z nimi utożsamić, a co za tym idzie przeżywać to, co ich spotyka. Pomimo świetnie wykreowanych postaci, to właśnie wspomniana fabuła jest perłą książki. Akcja jest spójna i dynamiczna, delikatne przestoje w jej rozwoju dają czytelnikowi jedynie na chwilę odetchnąć, bynajmniej nie nudząc. Nie traktowałabym tej powieści jako moralitetu. Wydaje mi się, że autor nie miał zamiaru pouczać czytelnika na temat zagrożeń płynących z rozwoju technologii i biotechnologii, brakuje bowiem w treści charakterystycznej dla tego typu tematyki głębi i powagi. Kidruk chciał raczej przestraszyć odbiorców tym co nieznane, a zrobił to w brawurowy i zapewniający dobrą rozrywkę sposób.
 
Bot to książka, która aby została zrozumiana, musi trafić na odpowiedniego odbiorcę. Jak już wspomniałam, brakuje w niej pogłębienia tematu np. bioetyki, choć jest fragment, w którym autor spróbował podjąć ten wątek. Nie znaczy to jednak, że książka jest zła. Bynajmniej. Wszystko zależy od tego, jak czytelnik ją rozszyfruje. Ja chciałam by zapewniła mi chwile, podczas których nie będę mogła oderwać się od lektury. Pragnęłam by okazało się, że w książce nie będzie przerostu formy nad treścią, a tym bardziej treści nad formą. Autor zapanował nad swoim dziełem i obdarował je swoistą harmonią pomiędzy trudną fabułą, a prostym jej przekazem. Pożegnałam się z bohaterami powieści Kidruka już jakiś czas temu, a do tej pory pamiętam pewne fragmenty. W dzisiejszych czasach to sztuka niebywale trudna, aby któryś z setek pojawiających się na rynku tytułów zapamiętać na dłużej.

Na plus:
+ bohaterowie
+ wypełnienie niszy gatunkowej
+ wartka akcja

Na minus:
- trudny temat

OCENA: 5/6

Autor: Maksym Kidruk
Tytuł: Bot
Tłumacz: Julia Celer
Gatunek: Technothriller
Cykl: -
Liczba stron: 624
Wydawnictwo: Akurat 2014
Cena: 44,99 zł

Recenzja ukazała się również w GRABARZU.

23 października 2014

Rick Yancey - Piąta fala: Bezkresne morze

Wśród wszystkich zachwytów na temat książki Piąta fala Ricka Yanceya, byłam raczej osamotniona w swojej opinii negującej naukowo-fantastyczny charakter publikacji. Nie czekałam, tak jak wielu czytelników, z wypiekami na policzkach na pojawienie się kontynuacji cyklu traktującego o najeździe kosmitów na Ziemię. Kolejny tom pod tytułem Bezkresne morze ukazał się na początku października 2014 roku i podzielił dotychczasowych czytelników. Wśród głównych zarzutów, które postulowała grupa rozczarowanych lekturą prym wiódł ten, twierdzący jakoby autor przez zastosowanie zmian w fabule zniszczył wszystko, co dotychczas zbudował przedstawiając historie zawartą w cyklu Piąta fala. Ja oczywiście się z tym nie zgadzam. Drobna kosmetyka fabularna sprawiła, że powieść stała się wreszcie nieco ciekawsza.

Po wydarzeniach, które rozegrały się w tomie poprzednim bohaterowie ukryli się w hotelu mieszczącym się bardzo blisko obozu, z którego przecież ledwo udało im się uciec. Podczas gdy Cassie chciała zaczekać na Evana, którego dalsze losy tak nam, jak i bohaterom nie są znane, reszta myślała raczej o tym, gdzie i w jaki sposób można znaleźć bezpieczne schronienie. Ringer wyrusza poza teren hotelu, by odnaleźć dobrą kryjówkę i w tym momencie grupa dzieli się na dwoje, a liczba niebezpieczeństw wcale nie maleje, można nawet odnieść wrażenie, że ulega zdublowaniu.

Nadal nie uważam, żeby Piąta fala, jako cykl mogła wnieść coś nowego albo chociażby wartościowego do gatunku science-fiction, jednak Bezkresne morze zyskało sporo po tym, jak autor zdecydował się zrezygnować lub zmniejszyć wagę wątku paranormalnego romansu. Przerzucił też punkt widzenia na innych, nowych bohaterów odsłonił przed czytelnikami przeszłość kilku z nich, dzięki temu książka z historii nieszczęśliwej i beznadziejnie zakochanej Cassie i Evana stała się historią grupy ocalałych, a w pewien sposób wreszcie historią ludzkości.

Autor mnoży tajemnice. Raz po raz odsłania kolejne elementy układanki i dodaje nowe, co z pewnością skłoni do sięgnięcia po ostatni tom cyklu, w którym (mam nadzieję) wszystko się wyjaśni. Ważne jest także to, że wreszcie dostajemy szansę na silniejsze zbliżenie do bohaterów, choć momentami odnosiłam wrażenie, że są oni do siebie nieco podobni. Nie zmienia to jednak faktu, że pod kilkoma względami Bezkresne morze bije na głowę Piątą falę, a biorąc pod uwagę pozostałą resztę na pewno jej nie ustępuje. Nadal jednak pozostaje to jedynie książka do poczytania, w czasie kiedy nie mamy pod ręką niczego ambitniejszego lub też bardziej dojrzałego.

Zdaję sobie sprawę z tego że pewnie młodsi czytelnicy odnajdą w tej lekturze większość tego co przemawia do współczesnych nastolatków, jednak próżno szukać w zawartych w niej dialogach, przemyśleniach czy też opisach, głębszych refleksji lub błyskotliwych myśli na temat kondycji współczesnego świata – a przecież książki z gatunku science-fiction dają tak ogromne możliwości...

Na plus:
+ zmiana kierunku rozwoju fabuły
+ nowi bohaterowie
+ okładka
+ zmniejszenie wątków miłosnych

Na minus:
- podobieństwo bohaterów
- mało zmian lokalizacji

Ocena: 4/6

Autor: Rick Yancey
Tytuł: Bezkresne morze
Tłumacz: Marcin Wróbel
Gatunek: Science Fiction
Cykl: Piąta fala tom II
Liczba stron: 512
Wydawnictwo: Otwarte
Cena: 36,90 zł


Recenzja ukazała się na portalu PARADOKS.

17 lipca 2013

China Miéville - Ambasadoria



Science fiction to specyficzny gatunek literacki, który bardzo często wymaga od swoich czytelników, by uruchomili szare komórki podczas lektury. Nie znaczy to jednak, że sięgnięcie po książkę sci-fi zamieni miły i relaksujący wieczór w intelektualny koszmar, co to, to nie! Wydaje mi się jednak, że po fantastykę naukową sięgają dojrzali czytelnicy, dla których obcowanie z literaturą znaczy nieco więcej niż przyjemne spędzenie popołudnia. Jestem przekonana, że zdanie to są w stanie potwierdzić miłośnicy twórczości młodego, choć znanego pisarza China Miéville. Jego najnowsza powieść Ambasadoria wydana przez Zysk i S-ka, jest lekturą nie tylko wymagającą ale także niesamowicie głęboką i przemyślaną.

Ambasadoria to dziwne miasto położone na krańcach zbadanego wszechświata, zamieszkiwane przez tajemnicze istoty zwane Gospodarzami, Ambasadorów – czyli jedyne osoby potrafiące porozumiewać się z tymi pierwszymi oraz resztę zwyczajnych mieszkańców. Cała krucha konstrukcja współistnienia w mieście opiera się na stosunkach między Gospodarzami i Ambasadorami, którzy są specjalnie przystosowywani do wykonywania swojej funkcji. Kiedy w Ambasadorii pojawia się zupełnie nowy i odmienny od innych Ambasador EzRa, zaczyna dziać się coś złego, a wybuch wojny między rasami zamieszkującymi miasto wydaje się nieunikniony. Avice Benner Cho, która w młodości przeszła pewien obrzęd i tym samym stała się porównaniem, czyli częścią Języka Gospodarzy, wydaje się mieć umiejętności pozwalające jej na podjęcie próby kontaktu z nimi. Czy jej wysiłki wystarczą, by zapobiec wojnie?

Autor wykreował skomplikowany świat, który oparł głównie na zasadach lingwistyki. Pierwsze rozdziały książki opisują wspomnienia Avice z czasów dzieciństwa i wprowadzają czytelnika w funkcjonowanie Ambasadorii. Następnie wydarzenia z czasów przeszłych mieszają się z teraźniejszością, jednak jest to przedstawione w sposób przystępny, więc nie sposób zgubić się w chronologii wydarzeń. Jedyne utrudnienie mogą stanowić liczne neologizmy, które nieco hamują płynne wtopienie się w fabułę książki.

Ogromnym atutem powieści Miéville jest, jak już wspomniałam, świat wykreowany. Jego ozdobnikami są bohaterowie, którzy nie zostali stworzeni po to by ich lubić bądź nie, ale po to by w wymowny sposób ukazać różnorodność Ambasadorii. Pochłaniając kolejne strony lektury, nabrałam przekonania, że autor jest naprawdę dojrzałym pisarzem, świadomym tego co chce osiągnąć tworząc takie, a nie inne tytuły.

Ambasadoria nie jest książką lekką, nie polecam czytać jej wyrywkowo w przerwach między natłokiem zajęć. Jest to lektura wymagająca czasu, ale rekompensująca te wymagania w możliwie najlepszy sposób, zapewniając intelektualną rozrywkę na bardzo wysokim poziomie.

Jestem przekonana, że stali czytelnicy Miéville będą tą pozycją literacką usatysfakcjonowani, natomiast Ci, którzy z jego twórczością nie mieli wcześniej do czynienia będą chcieli sięgnąć po inne jego powieści, by zatopić się w świecie pełnym sprzeczności, różnorodności i wieloznaczności.

Na plus:
- oryginalny pomysł na świat przedstawiony
- różnorodność bohaterów
- ciekawy sposób przedstawienia wydarzeń
- wyczerpujące przedstawienie fabuły

Na minus:
- liczne neologizmy, które nieco utrudniają odbiór treści


Ocena: 6/6
Tytuł: Ambasadoria
Autor: China Miéville
Liczba stron: 468
Wydawnictwo: Zyski S-ka 2013
Cena: 39,90zł
Recenzja ukazała się także na portalu KOSTNICA.

25 stycznia 2013

Beth Revis - W otchłani


Książki science fiction, szczególnie te przedstawiające podróże w kosmosie odwołują się do marzeń człowieka o nieograniczonej wolności, jaką teoretycznie daje nieskończoność otchłani kosmicznej. Twórcy XX i XXI wieku coraz częściej na tło swoich historii wybierają właśnie statki kosmiczne, obce planety i otaczający je wszechświat. Beth Revis jest jedną z pisarek, które postanowiły osadzić wymyśloną przez siebie opowieść właśnie na statku kosmicznym, zmierzającym w stronę nowej planety, którą mają zasiedlić ludzie. Teoretycznie W otchłani, powinno być książką dobrą, ponieważ autorka miała ciekawy pomysł i dosyć sprytnie rozwinęła fabułę tejże. Jednak książka posiada taką samą ilość wad, jak i zalet co sprawia, że staje się ona niezwykle przeciętnym czytadłem z oryginalnie wykreowanym, dość klaustrofobicznym uniwersum i wprost proporcjonalnie nieoryginalnymi bohaterami.

Amy i jej rodzice decydują się poddać zabiegowi zamrożenia, by jako jedni z kilku tysięcy mieszkańców Ziemi, wziąć udział w misji, której celem jest zasiedlenie i przystosowanie do życia nowej planety. Podróż ma trwać trzysta lat, a załogę statku będą stanowić pokolenia rodzące się na jego pokładzie i wychowywane przez swoich poprzedników. Jednak bohaterka zostanie wyrwana z objęć mroźnego snu, jeszcze zanim podróż dobiegnie końca. Okaże się też, że na pokładzie stworzono swoistą i szalenie dziwaczną społeczność żyjącą zupełnie inaczej niż na Ziemi, a całemu temu cyrkowi przewodzi Najstarszy, który skrywa niejedną tajemnicę.

Pomijając luki w logice oraz nieprawdopodobne teorie z zakresu fizyki i mechaniki – na dwóch ostatnich nie każdy musi się znać i zwracać na nie uwagę – fabuła W otchłani miała naprawdę dobry zarys. Autorka postanowiła zadać w swojej książce podstawowe pytania o ludzką naturę i psychikę oraz antropologiczne aspekty budowania społeczeństwa. Jednak jest kilka zastrzeżeń względem tej powieści, o których nie mogę nie wspomnieć.

Primo. Początek piekielnie się dłuży. Bohaterka jest wciąż zahibernowana i śni. Szczerze? Ani przez chwile nie zainteresowało mnie to o czym śni i jak czuje się będąc w komorze kriogenicznej. Pierwsze spotkanie ze Starszym i Najstarszym także nie należało do najbardziej obiecujących. Dzięki Bogu, autorka stworzyła też takie postaci jak Harvey, który poniekąd uratował twarz bohaterów przedstawionych w książce W otchłani.

Secundo. Za bezsensowne uznaję fakt nazwania tej książki romansem, gdyż według mnie jest to po pierwsze hybryda romansu z science fiction, do tego więcej tam fiction niż science bądź romance. Miłość między Amy i Starszym jest tu zepchnięta na drugi plan, co według mnie jest dobrym posunięciem w dobie romansów paranormalnych. Problem stanowi jednak fakt, że wątki science fiction są tutaj dosyć marnie potraktowane i o ile pomysł był całkiem dobry o tyle jego wykonanie pozostawia wiele do życzenia.

Fabuła nabiera rumieńców dopiero w ostatnich rozdziałach, jednak nie stanowi to podstawy by uznać tę powieść za genialną, bardzo dobrą lub chociażby dobrą. Jest znośna. Można ją przeczytać, ale w zasadzie nie wiem do kogo jest adresowana. Czytelniczki, które uwielbiają romanse będą czuły się odstraszone wątkami fantastyczno-naukowymi, natomiast prawdziwi miłośnicy science fiction, nie przełkną cukierkowych zachowań zakochanych bohaterów. Na pewno w każdym z tych gatunków znajdą się książki lepsze lub gorsze, ta plasuje się gdzieś pomiędzy jednymi a drugimi.

Ocena: 3/6

Tytuł: W otchłani
Autor: Beth Revis
Cykl: W otchłani tom 1
Ilość stron: 392
Wydawnictwo: Dolnośląskie 2012
Cena: 37,00 zł

22 grudnia 2012

Antologia Science fiction po polsku


Fantastyka naukowa, czy też inaczej science fiction jako gatunek literacki nie należy do grupy najprężniej rozwijającej się w Polsce. Dobrych pisarzy snujących swoje opowieści w odległej przyszłości lub opowiadających o ewolucji technologicznej, kosmosie itd. można by policzyć na palcach jednej ręki (powiedzmy sześciopalczastej). Nie mniej jednak istnieje rzesza ludzi, których celem jest zmiana wizerunku polskiej science fiction. Dzięki ich staraniom pod koniec 2012 roku ukazała się na naszym rynku antologia o wdzięcznym i niepozostawiającym wątpliwości tytule Science fiction po polsku. W poprawę kondycji polskiej fantastyki naukowej zaangażowało się wydawnictwo Paperback oraz tacy twórcy jak Jakub Ćwiek i Dariusz Domagalski. Wydawnictwo ogłosiło także konkurs, dzięki któremu swój talent i pomysły mogli zaprezentować młodzi i nieznani autorzy, których opowiadania zostały włączone do antologii. Co więc Polska ma nam do zaoferowania pod względem literatury sci-fi? Ano, całkiem sporo.

Na wstępie muszę przyznać, że wszystkie opowiadania prezentują indywidualny i niepowtarzalny klimat. Każdy z twórców miał bardzo ciekawy pomysł, który został przelany na papier w lepszy bądź gorszy sposób, nie mniej jednak cała antologia jest pozycją godną uwagi. Otwierające ją opowiadanie pod tytułem Samolubny gen „dobrze żarło a zdechło” co oznacza, że miało ogromny potencjał jednak banalne zakończenie. Następne opowiadanie, którego autorem jest Paweł Paliński jest dosyć skomplikowanym tworem, charakteryzującym się mało przystępnym językiem. Jest to jednak historia interesująca i wierzę, że znajdzie swoich odbiorców. Jednak dopiero trzecie opowiadanie Upiorny błękit przykuło moją uwagę. Dariusz Domagalski stworzył fantastyczną historię grozy rozgrywającą się w kosmosie, której zakończenie jest bardzo przewrotne. Kolejne, przezabawne opowiadanie Piotra Sarota jest jego debiutem wydawniczym – debiutem bardzo dobrym. Żałuję tylko, że historia zakończyła się w takim momencie, nie dlatego że zakończenie było nieciekawe, po prostu miałam ochotę czytać i czytać i czytać…

Nadejście zimy Andrzeja Sawickiego to historia usytuowana w szalenie ciekawym świecie, który z całą pewnością mógłby posłużyć jako tło do pełnoprawnej powieści. Niestety sama historia nie zainteresowała mnie tak jak powinna, szczególnie przez wzgląd na głównego bohatera – dosyć płytkiego karierowicza. Natomiast jeszcze raz zwracam uwagę na świat przedstawiony, gdyż jest szalenie oryginalny. Dosyć słabo wypadają opowiadania napisane przez panie, choć z dwóch zamieszczonych polecam zwrócić uwagę na to, które wyszło spod pióra Mileny Wójtowicz. Ostatnią perełką, która zdobi antologię jest nowoczesny kryminał Istvana Vizvary. Jestem przekonana, że ta historia zmrozi czytelnicze serca. Reszta opowiadań jest całkiem dobra, choć nie wzbudziły one we mnie zbyt dużych emocji.

Reasumując Science fiction po polsku to całkiem miła odmiana na polskim rynku. Dawno nie miałam do czynienia z polską fantastyką naukową, tak więc zdążyłam się za nią stęsknić. Antologii tej udało się udało się zapełnić tę pustkę (być może nie na długi czas, ale jednak). Polecam ją wszystkim spragnionym nowych wrażeń.

PS. Jedynym zauważalnym minusem jest dosyć wygórowana cena jak na antologię takich gabarytów.

Ocena: 4/6

Tytuł: Science fiction po polsku
Autor: Antologia Jakub Ćwiek i inni
Ilość stron: 256
Wydawnictwo : Paperback 2012
Cena: 34,00 zł
Recenzja ukazała się na portalu KOSTNICA.