Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paranormal romance. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paranormal romance. Pokaż wszystkie posty

22 grudnia 2013

Rick Yancey - Piąta fala

Literatura z gatunku science-fiction nie jest ostatnio w najlepszej kondycji. Bardzo często zdarza mi się wracać do autorów należących do klasyków sci-fi np. Joego Haldemana czy też Isaaca Asimova, ale miałabym problem by wymienić choć jedno nazwisko bardziej współczesnego, wybitnego pisarza tego gatunku. To miało się zmienić za sprawą Ricka Yanceya i jego Piątej fali, jednak od razu muszę powiedzieć, że jak na lekturę science-fiction to mało tam cech owego gatunku.

Obcy zaatakowali Ziemię. Wystarczyły cztery fale ich inwazji aby przetrzebić populację. Garstka ocalałych rozrzucona po całej placecie próbuje walczyć o przetrwanie. Nikt nie wie na czym będzie polegała piąta fala inwazji, choć wszyscy mają pewność, że ostateczny cios nadejdzie. Każdy z bohaterów próbuje przeżyć i na własną rękę odkryć cel przybycia tajemniczych obcych.

Pomysł i fabuła pierwszej części powieści Piąta fala jest naprawdę ciekawy. Sprawa wygląda dużo gorzej jeśli chodzi o wykonanie. Autor napisał książkę, która według mnie z powodzeniem mogłaby zostać uznana za paranormalny romans z kosmitami w tle. Pierwsze rozdziały wprowadzają czytelnika w odpowiedni klimat gatunku science-fiction, jednak wraz z rozwojem fabuły autor coraz bardziej zagłębia się w przepełnione hormonami umysły nastolatków, tak więc z czasem z lektury pozostaje coraz mniej science a coraz więcej fiction (lub romance).

Rozdziały nieco się dłużą, co wydaje się być wynikiem ogromnej potrzeby podzielenia przez autora swojej powieści na części. Bohaterowie także nie dają się zbyt dobrze poznać pomimo sporej liczby stron im poświęconych, jednak być może akurat to ulegnie zmianie w kolejnej części książki. Nie twierdzę, że Piąta fala ma same wady. Powieść jak już wspomniałam oparta jest na ciekawym pomyśle i jeśli tylko autor kontynuując tę przygodę przypomni sobie o klasycznych elementach gatunku, to lektura ta może z dobrego czytadła przeistoczyć się w naprawdę rewelacyjną książkę. Ponieważ na razie brakuje w niej pogłębienia tematu inwazji, wyjaśnienia naukowych elementów, które w takiej powieści powinny się pojawić oraz odrobiny dojrzałości, która cechuje np. moją ukochaną Wieczną wojnę.

Nie mam natomiast żadnych zarzutów względem wydania. Okładka przyciąga uwagę, jest ładna i (mniej więcej) pasuje do tematyki książki. Redakcja także postarała się aby książka nie zawierała żadnych wyraźnych błędów. Dlatego też na dzień dzisiejszy kwalifikuję tą pozycję do kategorii solidnych i dobrych książek z (jeszcze) niewykorzystanym potencjałem.

Na plus:
+ wydanie
+ redakcja
+ pomysł, choć niewykorzystany

Na minus:
- bohaterowie
- podążanie przez autora za modą na paranormalne romanse
- reklamowanie książki jako science-fiction
- brak odpowiedniego klimatu
- zwykłe czytadło
Ocena: 3+/6

Tytuł: Piąta fala
Autor: Rick Yancey
Liczba stron: 512
Wydawnictwo: Otwarte 2013

Cena: 34,90 zł

Recenzja ukazała się na portalu PARADOKS.

19 maja 2013

Tahereh Mafi - Dotyk Julii


Na fali romansów paranormalnych, tak modnych od ostatnich dwóch lat(?), wypłynęła nowa powieść tym razem spod pióra debiutującej autorki Tahereh Mafi o tytule Dotyk Julii. Choć przyjęta i oceniana jako dystopia lub według innych teorii antyutopia, powieść tej młodej pisarki nie jest ani jednym ani drugim. Rzeczywiście zawiera elementy antyutopijne i jako takie dystopijne ale zdecydowanie jest to rasowy romans paranormalny przesycony przesadzonymi opisami uczuć niedojrzałych bohaterów.

Świat się zmienił – uległ degradacji. Na skutek działalności człowieka zniszczona została warstwa ozonowa chroniąca Ziemię, jak można przypuszczać doprowadza to do ogromnych katastrof naturalnych, ekonomicznych i społecznych. Władzę, przejmuje Komitet Odnowy i okazuje się, że może być jeszcze gorzej. Jednak to stanowi jedynie 5% faktycznej fabuły książki, która tak naprawdę opowiada o… Julii.

Julia to siedemnastolatka, która wiele przeszła w życiu. Niechciana przez rodziców, którzy się jej bali. Odrzucana przez rówieśników oraz inne grupy społeczne, z powodu lęku który w nich wzbudzała. Lęku, spowodowanego specyficznym darem, lub przekleństwem – idąc tropem rozumowania bohaterki. Jej dotyk zabija. Właśnie to doprowadziło ją do ciasnej celi, w zakładzie dla psychicznie chorych. Po kilkunastu miesiącach spędzonych w osamotnieniu, w jej ciasnej klitce pojawia się tajemniczy przybysz, który przywróci Julii wolność, jednak w zamian zawładnie jej sercem.

Zapowiadało się ciekawie, później fabuła została straszliwie rozwleczona i w zasadzie z całej powieści interesujące okazały się dla mnie tylko ostatnie strony. Naprawdę bardzo chciałam przekonać się do Dotyku Julii. Niekonwencjonalny styl autorki działał na korzyść lektury tak samo jak i zarys fabuły. Jednak wszystkie podjęte przez literacką debiutantkę wątki zginęły na tle tego co zostało przedstawione w książce jako najważniejsze – czyli miłości. Wydaje mi się, że autorka trochę przesadziła, po pierwsze, ze zbiegami okoliczności, po drugie z idealizowaniem postaci głównej bohaterki i jej miłości. Wielka szkoda, że autorka zrezygnowała z głębszego przedstawienia świata przez siebie wykreowanego, gdyż miał on ogromny potencjał. Choć wielce prawdopodobne, że nie postawiła jeszcze kropki nad i. Dotyk Julii posiada mocny choć w ogromnym stopniu niewykorzystany potencjał.

Pisząc o tej książce, nie można pominąć tematu szaty graficznej. Fantastyczna okładka, przyciąga wzrok i w pewien subtelny sposób oddaje charakter powieści. Niemniej jednak nie jest ona w stanie zrównoważyć wszystkich minusów, jakich można się dopatrzyć podczas lektury Dotyku Julii. Z drugiej strony wydaje się, że książka tak naprawdę nie jest zła. Opisałabym ją raczej jako niewystarczającą lub po prostu wzbudzającą reakcje poniżej oczekiwanych. Myślę, że książka jest w stanie zadowolić mniej wymagających czytelników lub młodsze dziewczęta, które skuszą się by sięgnąć po tę powieść.

Ostatnia uwaga! Wiele osób po przeczytaniu omawianej lektury, poczuje ucisk zawodu z jeszcze jednego powodu, mianowicie zbyt poważnych nawiązań do fabuły prezentowanej w jednej z części serii X-men.

Ocena: 3/6

Na plus:
- ciekawy pomysł,
- piękna okładka,
- intrygujący styl autorki (wszelkie skreślenia i powtórzenia)
- obiecujące zakończenie

Na minus:
- zaniedbanie opisów świata przedstawionego
- niewykorzystany potencjał fabularny
- zbytnie skupienie się na opisach emocji/miłości głównych bohaterów, przez co rozwleczenie fabuły
- zbyt wyraźne oparcie na innym produkcje popkulturowym

Autor: Tahereh Mafi
Tytuł: Dotyk Julii
Liczba stron: 336
Wydawnictwo: Otwarte 2012
Cena: 34,90 zł
Recenzja ukazała się na blogu NASZE RECENZJE.

07 lutego 2013

Kresley Cole - Wściekły głód


Wydaje się, że od czasu kiedy polscy czytelnicy usłyszeli o książkach Stephanie Meyer, popyt na wampiry, wilkołaki i inne mityczne stworzenia nie słabnie. Zapewne właśnie dlatego kolejna powieść opowiadająca o romansie paranormalnych istot zdobyła tak dobre, acz nie zasłużone recenzje. Mowa tu o tytule „Wściekły głód” Kresley Cole. Czytając tę powieść byłam zawstydzona tym, że jakakolwiek kobieta była w stanie stworzyć tego typu historię.

Opis książki widniejący na odwrocie okładki mówi o tym, iż wilkołak zakochał się w pół-wampirzycy, pół-walkirii a ich namiętność jest tak ogromna, że mogłaby podpalić świat. Na dodatek dwójka bohaterów ma do wykonania ważne i niebezpieczne zadanie. Ja jednak widzę to tak: kiedyś niedobre wampiry uwięziły pewnego wilkołaka, który nagle poczuł że gdzieś na świecie znalazła się wreszcie kobieta dla niego. Ucieka więc z niewoli i znajduje biedne przestraszone dziewczę, które na dodatek jest krwiopijcą, i które to okazuje się być przeznaczoną mu wybranką. Dopada ją więc w centrum Paryża, tam prawie gwałci na środku ulicy, następnie udaje się z wampirzycą do jej hotelu, gdyż wilk „nie chce się rzucać w oczy”. W hotelowym pokoju dochodzi do kilku jednoznacznych sytuacji, do których wampirzyca Emmaline zostaje siłą i przemocą zmuszona. Ostatecznie wilkołak Lachlain porywa dziewczynę do swojej posiadłości i tam rozgrywa się pełen napięcia pojedynek między dwojgiem „zakochanych”. A w grę wchodzi dziewictwo wampirzycy. Tło ubarwia delikatnie kilka bardziej lub mniej ważnych wydarzeń.

Jeśli mam być szczera, to główne pytanie, które nasuwa się w trakcie czytania wyżej wymienionej książki, oraz najważniejsza jej tajemnica to: „czy ta dwójka w końcu się prześpi ze sobą?”. A jedyne napięcie generuje tutaj główna bohaterka, bo nie chce „mu dać”. Figura kobiety jest tu ukazana jako narzędzie do zaspokajania męskich potrzeb. Samiec natomiast całkiem dominuje nad filigranową postacią żeńską. Jak z czegoś takiego może narodzić się miłość? Nie wiem, jednak autorce udało się wykrzesać jakoś uczucie z tak patologicznych emocjonalnie postaci. Już rozumiem, czemu młodzież ma takie spaczone poglądy na związki między ludzkie. Bo czyta tego typu książki.

Fabuła „Wściekłego głodu” to całkowita klapa. Jednak nie można pisarce odmówić umiejętności językowych. Kresley Cole pisze całkiem dobrym stylem, tyle że pisze całkowite bzdury. Bohaterowie nie wzbudzają sympatii, mimo wszystko akcja prze wartko do przodu i dzięki bogu już po dwóch godzinach historia znajduje swoje zakończenie. Jednak na tym autorka nie poprzestała i jak się okazuje „Wściekły głód” to pierwszy tom cyklu, po który ja z całą pewnością nie sięgnę i innym też szczerze odradzam.

Wielka szkoda, że książka reprezentuje tak niski poziom, gdyż wydawnictwo naprawdę włożyło sporo wysiłku by wydać tę powieść w zachęcający sposób. Czcionka jest przejrzysta, okładka przyciągająca, no i sam opis książki, choć nijak się ma do rzeczywistej fabuły, jak na paranormalny romans jest całkiem interesujący, jednak czasem nie wystarczy tylko dobre wydawnictwo, aby książka się sprzedała… czasem jeszcze książka musi o czymś mówić, ta niestety mówi o niczym. Jeśli już miałabym wybierać to szczerzę wole delikatną i ckliwą „Sagę Zmierzch” niż brutalny i bezmyślny „Wściekły głód”.

Ocena: 1/6

Tytuł: Wściekły głód
Autor: Kresley Cole
Cykl: W ciemności tom I
Ilość stron: 416
Wydawnictwo: Dwójka bez sternika 2011
Cena; 34,90 zł
Recenzja ukazała się w e-zinie GRABARZ.

25 stycznia 2013

Beth Revis - W otchłani


Książki science fiction, szczególnie te przedstawiające podróże w kosmosie odwołują się do marzeń człowieka o nieograniczonej wolności, jaką teoretycznie daje nieskończoność otchłani kosmicznej. Twórcy XX i XXI wieku coraz częściej na tło swoich historii wybierają właśnie statki kosmiczne, obce planety i otaczający je wszechświat. Beth Revis jest jedną z pisarek, które postanowiły osadzić wymyśloną przez siebie opowieść właśnie na statku kosmicznym, zmierzającym w stronę nowej planety, którą mają zasiedlić ludzie. Teoretycznie W otchłani, powinno być książką dobrą, ponieważ autorka miała ciekawy pomysł i dosyć sprytnie rozwinęła fabułę tejże. Jednak książka posiada taką samą ilość wad, jak i zalet co sprawia, że staje się ona niezwykle przeciętnym czytadłem z oryginalnie wykreowanym, dość klaustrofobicznym uniwersum i wprost proporcjonalnie nieoryginalnymi bohaterami.

Amy i jej rodzice decydują się poddać zabiegowi zamrożenia, by jako jedni z kilku tysięcy mieszkańców Ziemi, wziąć udział w misji, której celem jest zasiedlenie i przystosowanie do życia nowej planety. Podróż ma trwać trzysta lat, a załogę statku będą stanowić pokolenia rodzące się na jego pokładzie i wychowywane przez swoich poprzedników. Jednak bohaterka zostanie wyrwana z objęć mroźnego snu, jeszcze zanim podróż dobiegnie końca. Okaże się też, że na pokładzie stworzono swoistą i szalenie dziwaczną społeczność żyjącą zupełnie inaczej niż na Ziemi, a całemu temu cyrkowi przewodzi Najstarszy, który skrywa niejedną tajemnicę.

Pomijając luki w logice oraz nieprawdopodobne teorie z zakresu fizyki i mechaniki – na dwóch ostatnich nie każdy musi się znać i zwracać na nie uwagę – fabuła W otchłani miała naprawdę dobry zarys. Autorka postanowiła zadać w swojej książce podstawowe pytania o ludzką naturę i psychikę oraz antropologiczne aspekty budowania społeczeństwa. Jednak jest kilka zastrzeżeń względem tej powieści, o których nie mogę nie wspomnieć.

Primo. Początek piekielnie się dłuży. Bohaterka jest wciąż zahibernowana i śni. Szczerze? Ani przez chwile nie zainteresowało mnie to o czym śni i jak czuje się będąc w komorze kriogenicznej. Pierwsze spotkanie ze Starszym i Najstarszym także nie należało do najbardziej obiecujących. Dzięki Bogu, autorka stworzyła też takie postaci jak Harvey, który poniekąd uratował twarz bohaterów przedstawionych w książce W otchłani.

Secundo. Za bezsensowne uznaję fakt nazwania tej książki romansem, gdyż według mnie jest to po pierwsze hybryda romansu z science fiction, do tego więcej tam fiction niż science bądź romance. Miłość między Amy i Starszym jest tu zepchnięta na drugi plan, co według mnie jest dobrym posunięciem w dobie romansów paranormalnych. Problem stanowi jednak fakt, że wątki science fiction są tutaj dosyć marnie potraktowane i o ile pomysł był całkiem dobry o tyle jego wykonanie pozostawia wiele do życzenia.

Fabuła nabiera rumieńców dopiero w ostatnich rozdziałach, jednak nie stanowi to podstawy by uznać tę powieść za genialną, bardzo dobrą lub chociażby dobrą. Jest znośna. Można ją przeczytać, ale w zasadzie nie wiem do kogo jest adresowana. Czytelniczki, które uwielbiają romanse będą czuły się odstraszone wątkami fantastyczno-naukowymi, natomiast prawdziwi miłośnicy science fiction, nie przełkną cukierkowych zachowań zakochanych bohaterów. Na pewno w każdym z tych gatunków znajdą się książki lepsze lub gorsze, ta plasuje się gdzieś pomiędzy jednymi a drugimi.

Ocena: 3/6

Tytuł: W otchłani
Autor: Beth Revis
Cykl: W otchłani tom 1
Ilość stron: 392
Wydawnictwo: Dolnośląskie 2012
Cena: 37,00 zł

10 grudnia 2012

Tara Hudson - Pomiędzy


Pamiętacie słowa starego porzekadła „co za dużo to nie zdrowo”? Tak. Mnie też się wydaje, że już nikt tych słów nie pamięta. Od czasu pojawienia się pierwszego paranormalnego romansu zauważyłam ogromny regres literatury. Wydaje się, że teraz pisać może każdy, a wysoka kultura, do której należała wszelka beletrystyka teraz zaczyna być absolutną i całkowitą kulturą niską. Oczywiście nie twierdzę, że nie potrzebne nam są książki łatwe, lekkie, przyjemne i niewymagające myślenia, ale dużo łatwiej byłoby przełknąć goryczkę, która pojawia się wraz z tego typu literaturą, gdyby było jej mniej, a jej ukazywanie się było bardziej rozciągnięte w czasie. Jednak każdy chce teraz zarobić, więc logicznym wydaje się absolutne nasycanie rynku literackiego książkami typu „Zmierzch”, „Wściekły głód”, „Drżenie” i „Pomiędzy”. Ten ostatni tytuł to pierwsza książka amerykanki Tary Hudson. Powieść we wrześniu 2011 roku wydało wspaniałe wydawnictwo Jaguar, dlatego mimo gatunku chciałam po nią sięgnąć, choć na szczęście, nie liczyłam na literaturę górnych lotów.

Amelia jest martwa. Utonęła – tego jest pewna. Wydaje jej się też, że dokonała swojego żywota przy swoim udziale. Czyżby skoczyła z mostu prosto w odmęty rzeki? Od tamtej pory, a nie wiadomo ile wody upłynęło, duch dziewczyny błąka się po okolicy miejsca swej śmierci. Pewnego dnia bohaterce udaje się uratować ze szponów śmierci pewnego chłopca, jej rówieśnika, który ląduje w tej samej rzece na skutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności. Chłopak widzi ją i po wyjściu ze szpitala odwiedza miejsce, w którym spotkał tajemniczą piękność. Amelia i Joshua przełamują barierę i spędzają ze sobą coraz więcej czasu, choć uczucie między nimi kiełkuje już od pierwszych chwil, gdy się ujrzeli. Jednak Amelia nie jest bezpieczna, okazuje się, że czyha na nią pewien zły duch o imieniu Eli, a kto wie może ona sama stanowi zagrożenie, nie tylko dla tych, których kocha?

Fabuła jest tak oklepana jak stara kobyła. Choć, gdyby to była np. trzecia książka z tego gatunku, którą przeczytałam, pewnie uznałabym ją za całkiem niezłą, a tak jest tylko ledwo zadowalająca. Bohaterowie są tacy sami jak w każdym innym mniej ambitnym romansie paranormalnym. Nie wydaje mi się, aby tytuł ten mógł osiągnąć jakiś inny status, niż tylko zapychacza dla fanów „Zmierzchu”. Jeśli więc czujesz niedosyt po zakończeniu „Sagi” możesz spokojnie sięgnąć po tę lekturę, by chociaż trochę przedłużyć zabawę z paranormalami. Nie oczekuj jednak głębszych treści, gdyż nie ma ich tam.

Autorka rzeczywiście umiejętnie tworzy zdania, dzięki czemu fabuła jest opisana w bardzo przystępny sposób. Nie przedłuża zbędnych opisów i dosyć zgrabnie prowadzi akcje. Ale niestety na kolejne opisy tego jak to zakochani trzymali się za ręce, patrzyli sobie w oczy, przeskakiwały między nimi iskry, a każdy dotyk rozniecał w nich płomień, mam ochotę wsadzić sobie dwa palce do gardła i wykonać teatralny gest pawia.

Jak już wspomniałam, gdyby była to jedna z pierwszych tego typu książek przeczytanych w moim życiu to pewnie odebrałabym ją zupełnie inaczej, dlatego uważam, że największe szanse powinni jej dać właśnie ci czytelnicy, którzy zaczynają dopiero swoją przygodę z paranormalnymi romansami. Patrząc na okładkę, naprawdę można się zakochać w tej powieści. I naprawdę nie jest ona bardzo zła, nie jest po prostu bardzo dobra. Jako osoba, która czyta książki, odkąd poznała alfabet szukam w literaturze czegoś więcej niż papki dla mas. Mimo wszystko czytelnikom także polecam szukać, tak w literaturze, jak w życiu czegoś więcej.

Moja ocena: 3+/6
Tytuł: Pomiędzy
Autor: Tara Hudson
Ilość stron: 344
Wydawnictwo: Jaguar 2011
Cena: 39,90 zł

31 października 2012

Marissa Meyer - Saga księżycowa.Cinder


„Nieprawdopodobna historia mechanicznego Kopciuszka”

Baśnie to nośniki mitów i archetypowych postaw. Ich powiązania ze światem magii i fantazji są widoczne gołym okiem, a jednak to właśnie baśnie zawierają typowo życiowe mądrości, dlatego właśnie są tak popularne i od lat przekazuje się je z pokolenia na pokolenie. Jedną z najbardziej znanych baśni jest „Kopciuszek”. Motyw sieroty wykorzystywanej przez złą macochę i jej córki, której los odmienia się za pomocą (dosłownie) dotknięcia czarodziejskiej różdżki był wielokrotnie wykorzystywany i przerabiany na potrzeby sztuki. Postać „Kopciuszka” ewoluowała na przełomie lat, zmieniając się wraz z modą. Muszę przyznać, że przemiana wyszła Kopciuszkowi na dobre. Po latach bycia uroczą, acz bierną bohaterką Cinderella stała się buntowniczą i silną Cinder.

„Saga księżycowa” to debiutancka powieść Marissy Meyer (wbrew pozorom nie jest to krewna innej Pani Meyer). „Cinder” pierwsza księga księżycowej sagi to wariacja na temat tradycyjnej baśni o Kopciuszku i „Czarodziejki z Księżyca” oraz fuzja kilku gatunków literackich, które w połączeniu dają eksplozję literackich doznań z górnej półki. Autorka dosyć luźno oparła fabułę na wątkach wcześniej wspomnianej baśni, jednak na tyle wyraziście by można je było bez trudu odnaleźć. Wprowadziła też ogromną liczbę udziwnień i zmian, które piorunują wrażeniem, jakie wywołują.

Futurystyczny Nowy Pekin. Miasto pełne barw i uroku, ale także ciasne i przytłaczające. Mieszkańców dziesiątkuje makabryczna zaraza, w obliczu której nikt nie jest bezpieczny, nawet sam Cesarz. Właśnie tutaj przyszło żyć Cinder, dziwnej nastolatce bez przeszłości. Bohaterka jest cyborgiem.  I właśnie fakt jej jestestwa jest dla niej nad wyraz przytłaczający. Cyborgi nie są powszechnie szanowane i akceptowane. W najlepszym przypadku traktuje się ich, jak pół-ludzi. Nawet macocha Cinder, uważa że dziewczyna jest jej „własnością”.  Bohaterka odnajduje sprzymierzeńców jedynie w androidzie o imieniu Iko i jednej z dwóch przyrodnich sióstr – Peonie, do czasu… Pewnego dnia nieoczekiwany los sprawia, że ścieżka życia Cinder krzyżuje się z drogą młodego księcia Kaia. To spotkanie sprawi, że dziewczyna będzie musiała poznać sekrety swojej przeszłości, by ochronić nie tylko swoją przyszłość, ale także całą Ziemię.

Powieść Marissy Meyer łączy w sobie tradycję z nowoczesnością. Niewielu autorów potrafi w tak brawurowy i odważny sposób fantazjować w obrębie znanego mitu, legendy czy baśni, do tego z tak powalającym efektem. Na ogromną uwagę zasługuje jednak nie tylko sam pomysł. Bohaterka książki jest skonstruowana bardzo precyzyjnie i logicznie, a całości bardzo przyjemnie dopełniają inne postaci. Natomiast uwadze czytelników wychowanych na mandze bądź anime „Czarodziejka z Księżyca” na pewno nie umknie kilka smakowitych nawiązań. Jednym słowem jest to bardzo dobry debiut. Podejrzewam nawet autorkę o zawarcie jakiegoś paktu z mocami piekielnymi, bo jakim cudem ta młoda pisarka mogła stworzyć tak diabelnie wciągającą fabułę?

Żarty żartami ale mówiąc poważnie nie jest to powieść ani banalna, ani płytka, ani też stricte rozrywkowa. Wbrew pozorom stawia bardzo ważne pytania z dziedziny etyki i biomechaniki, a dzięki płynnej narracji i łatwo przyswajalnemu językowi pytania te nie ciążą nad fabułą lektury, a jedynie ją ubarwiają. Znajdą się tacy, którzy wytkną książce jej niespieszne tempo, jednak uważam, że akcja została poprowadzona w granicach normy, tak by wciągnąć i wywołać napięcie spowodowane oczekiwaniem na kolejny tom, ale też nie zdradzić wszystkich kart zbyt wcześnie.

Przyznam, że z początku byłam przekonana, że „Saga księżycowa” jest kierowana tylko i wyłącznie do dziewcząt, jednak po skończeniu lektury zmieniłam zdanie. Faktycznie, być może starzy wyjadacze mający na co dzień do czynienia z mocnym i czystym gatunkowo science fiction czy też fantastyką, uznają „Sagę” za bajeczkę, ale wszyscy, którzy pamiętają delikatną estetykę historii o księżniczce Serenity i księciu Endymionie, oraz ci lubujący się w literackich eksperymentach, powinni być urzeczeni przepiękną historią zawartą w pierwszej księdze „Sagi księżycowej”.

Ocena: 5+/6

Tytuł: Cinder
Cykl: Saga księżycowa tom 1
Autor: Marissa Meyer
Ilość stron: 440
Wydawnictwo: Egmont 2012
Recenzja ukazała się na portalu Papierowy Pies.

11 lipca 2012

Kat Falls - Mroczny dar.Podwodny świat


Wielu kinomaniaków może pamiętać film Wodny świat z 1995 roku ze sławnym Kevinem Costnerem. Zalana wodą planeta, na której ludzie próbują żyć stała się także miejscem kreacji świata książki Mroczny dar.Podwodny świat pisarki Kat Falls. Jednak akcja powieści przenosi się z resztek stałego lądu, pod powierzchnię wody. Zatopione miasta, kontynenty i cywilizacje - zapewniają niebanalną rozrywkę oraz odrobinę orzeźwienia w upalne letnie dni.

Ludzie przystosowali oceaniczne głębiny do życia. Garstka nielicznych, którzy zdecydowali się zamieszkać pod powierzchnią morskiej toni, zrezygnowała ze światła słonecznego na rzecz posiadania własnego skrawka ziemi. Natomiast ci, którzy postanowili pozostać na powierzchni, choć z pozoru prowadzą normalne życie, musieli przyzwyczaić się do ciasnoty oraz twardych warunków klimatycznych jakie nastąpiły wraz z ociepleniem się klimatu.

Tay i Gemma to dwójka młodych bohaterów, których losy splatają się ze sobą już na wstępie powieści. Z pozoru tę dwójkę dzieli wszystko. Piętnastoletni Tay to pierwsze dziecko urodzone pod wodą. Gemma, to dziewczyna pochodząca z powierzchni. Każde z nich ma własną misję. Ona pod powierzchnią wody poszukuje zaginionego brata. On po ataku banitów na farmę sąsiadów rozpoczyna nierówną walkę z bandycką grupą, tym bardziej, iż wydaje się, że podwodni koloniści zostali przez rząd skazani na łaskę losu. Z czasem okaże się, że podwodni piraci skrywają tajemnicę, która odmieni losy Taya, Gemmy oraz całego dotychczasowego porządku świata.

Modne ostatnio książki poruszające tematykę postapokalipsy, mnożą się jak grzyby po deszczu. Co, więc nietypowego jest w książce Kat Falls? Otóż, wszystko! Autorka uniknęła sprowadzenia swojej powieści do powszechnego już romansu paranormalnego. Nie jest to także zwykła młodzieżówka, gdyż tematyka jakiej dotyka jest bardziej skomplikowana. Owszem prosty język, oraz naturalne dialogi mogą prowokować w czytelniku myśl, że jest to książka dla młodzieży w przedziale wiekowym od dwunastego do osiemnastego roku życia, jednak można szczerze powiedzieć, że starszy czytelnik lubujący się w powieściach przygodowych także znajdzie tu coś dla siebie.

Fabuła jest interesująca a akcja postępuje bardzo szybko, dzięki czemu nie ma czasu na nudę. Do tego barwne i urzekające opisy, raz po raz wprawiają w zachwyt. Ostatnio, z tak interesująco wykreowanym światem, choć całkiem innego kalibru, spotkałam się czytając „Las zębów i rąk”.

Warto też zwrócić uwagę na fakt, że wreszcie jakiś autor pokusił się na stworzenie bohaterów obu płci równych sobie. Można nawet rzec, że to chłopak zachowuje tutaj zdrowy rozsądek a dziewczyna charakteryzuje się brawurą godną wielkich mężów. Jest to niezmiernie cieszący fakt, gdyż rzadko w powieściach tego typu rodzą się bohaterki o wielkim sercu, ale jeszcze większej odwadze i równie silnym charakterze.

Co do wątku paranormalnego, jest on nakreślony w podobny sposób jak np. w historiach x-menów. W Mrocznym darze pojawia się podobna problematyka (podkreślam PODOBNA – nie taka sama) i stanowi ona bardzo miły akcent dla wszystkich fanów wyżej wymienionych.

Moja ocena: 5/6

Tytuł: Mroczny dar. Podwodny świat
Autor: Kat Falls
Ilość stron: 296
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia 2012

11 czerwca 2012

Maggie Stiefvater - Niepokój

Perspektywa kolejnej wizyty w Mercy Falls, sprawiła mi nie lada radość - zważywszy na fakt, że pierwszy raz pojawiłam się w tym miasteczku za sprawą "Drżenia", które mnie oczarowało. Czy drugi tom przygód dziewczyny zakochanej w wilku, utrzymał poziom swojej poprzedniczki? Od razu przytaknę, jednak uprzedzę, że nie obyło się bez zgrzytów. "Niepokój" różni się od "Drżenia" nie tylko klimatem - mroczniejszym, ale także warstwą językową oraz tempem.

Dzięki pomocy Isabel, Grace i Sam mogą być wreszcie razem. Chłopak nadal nie może uwierzyć w koniec wilczych przemian. Jednak każdy kolejny dzień, każdy chłodniejszy powiew wiatru, następny płatek śniegu osiadający na jego rzęsach utwierdza go w przekonaniu, że pozostanie w ludzkiej skórze na zawsze. Natomiast coś złego zaczyna się dziać z jego ukochaną Grace. Młodym kochankom nie będzie dane długo nacieszyć się swoją bliskością, gdyż na ich drodze staną nie tylko rodzice bohaterki, ale także...

Muszę przyznać, że na wstępie książka zrobiła na mnie gorsze wrażenie niż część pierwsza. Przede wszystkim dlatego, iż akcja rozwija się bardzo powoli. I wiele z tego o czym autorka napisała w pierwszych rozdziałach wydało mi się, po prostu informacjami niepotrzebnymi. Jednak dalszy rozwój wydarzeń całkowicie rekompensuje początkowe znużenie. A zakończenie jest przysłowiową "wisienką na torcie" tej lektury. Warto też zwrócić uwagę, że tym co spowalnia tempo narracji, jest przerzucenie większej odpowiedzialności za opowiedzenie tej części historii na barki Sama. Czytelnicy mają okazję zagłębić się w jego myśli i emocje, mogą poznać jego punkt widzenia i obawy, jakie rodzą się, w związku z przejęciem opieki nad sforą.

Jeśli chodzi o styl to Maggie Stiefvater radzi sobie świetnie. Można wyczuć, iż nie jest to debiutantka, a dojrzała pisarka. Język powieści staje się nieco wulgarny i bardziej dosłowny. Mniej w tej książce metafor i poezji, jaką raczyła nas autorka w "Drżeniu", co odebrało lekturze uroku. Jednak, można na to przymknąć oko podczas czytania. Pisarka podjęła ciekawe wątki w swojej kolejnej powieści. Dosyć sprytnie uknuła, jak pokomplikować życie bohaterów, byśmy się nie znudzili i z chęcią sięgnęli po kolejny tom.

Chociaż "Drżenie" zaintrygowało mnie bardziej, to jednak zachęcam do sięgnięcia po lekturę "Niepokoju". Przede wszystkim dlatego, że jest to świetna kontynuacja, która wbrew pierwszemu wrażeniu wprowadza wiele świeżości do fabuły całej trylogii.

MOJA OCENA: 4/6

Tytuł: Niepokój
Autor: Maggie Stiefvater
Cykl: Wilkołaki z Mercy Falls tom II
Ilość stron: 434
Wydawnictwo: Wilga 2011

Recenzja znalazła się również na portalu DUŻEKA

05 czerwca 2012

Jess Rothenberg - Po tamtej stronie Ciebie i Mnie

"Like you will never see me again"

„Nie kocham Cię” – trzy słowa mogące rozerwać duszę na strzępy, wpędzić umysł w obłęd lub sprawić, że serce pęknie na pół, i to dosłownie. Brie nie spodziewała się, że usłyszy je z ust ukochanego chłopaka, pewnego spokojnego wieczoru na kilka dni przed jej szesnastymi urodzinami. Jednak stało się! Kiedy Jacob wypowiedział te słowa, serce Brie pękło na dwie równe części, powodując zgon dziewczyny. Bohaterka trafia do świata pomiędzy Niebem a Piekłem, a jej przewodnikiem po tym dziwnym miejscu, utkanym ze wspomnień i życzeń, zostaje tajemniczy chłopak o imieniu Patrick. Okazuje się, że gorsze od śmierci są tajemnice, które skrywali przed Brie najbliżsi jej ludzie. Będzie musiała zmierzyć się z gniewem, bólem oraz… miłością, aż po grób.



02 maja 2012

Maggie Stiefvater - Drżenie

Małe, zaśnieżone, ponure miasteczko, młoda i zwyczajna dziewczyna, chłopak ukrywający tajemnicę, miłość oraz groza kryjąca się w lesie - brzmi znajomo? Fakt, takich historii znamy na pęczki. Czy można zatem zbudować na tej banalnej i sztampowej fabule, urzekającą i ciekawą historię? Jak widać można. Udowodniła to Maggie Stiefvater, autorka powieści "Drżenie". Książka ta rozpoczyna cykl wydawniczy "Wilkołaki z Mercy Falls", wydanego nakładem wydawnictwa Wilga.

Kiedy Grace była małą dziewczynką, została wywleczona z podwórka do lasu przez stado wilków. Umarłaby tam, gdyby nie... żółtozłote oczy. Leżąc na śniegu i cierpiąc z powodu ugryzień, zobaczyła je w tłumie innych i poczuła spokój, później niewiele pamięta. Najważniejsze, że przeżyła, a od tamtej pory wilk o złotych oczach pojawia się w jej życiu niczym Anioł Stróż, obserwując ją z daleka. Jednak pewnego dnia wszystko ulega zmianie. Kolega z klasy Grace, Jack, zostaje zaatakowany i zabity przez wilki. Dziewczyna nie może w to uwierzyć i stara się stanąć w obronie ukochanych drapieżników. Jednak, wszystko wymyka się spod kontroli, a panika zasiana w umysłach mieszkańców Mercy Falls, zbiera krwawe żniwo w momencie, gdy zapada decyzja o wybiciu stada. Tego samego wieczora, Grace znajduje na swoim tarasie wykrwawiającego się młodego chłopaka o zadziwiająco cudownych, znajomych oczach i postanawia mu pomóc. Co z tego wyniknie? Musicie dowiedzieć się sami.

Paranormalne romanse mają to do siebie, iż albo się je lubi albo nie. W przypadku "Drżenia" wydawca usilnie próbuje nas przekonać, że "jeśli kochasz Zmierzch, pokochasz i Drżenie". Nie jest to zbyt udany chwyt reklamowy, zważywszy na ostatni przesyt "Zmierzchem", wilkołakami, wampirami i innymi podobnymi. Jednak "Drżenie" jest nieco inne, nietypowe, ma w sobie specyficzną magię, wystarczy tylko otworzyć się na nią. I choć można zarzucić autorce nakreślenie swoich postaci na pewnych utartych zasadach to jednak powieść czyta się dobrze i szybko. Nie jest to lektura z wysokiej półki, lecz przez chwile wprowadza w inny świat, gdzie może nie wszystko jest logiczne, ale i być nie musi - bo przecież po to czytamy książki, żeby było inaczej.

Bohaterowie nie rzucają się w oczy i nie charakteryzują się jakimiś wybitnymi cechami, pisarka potraktowała ich dosyć powściągliwie. Jednak uznałam to za dobry omen, gdyż lepiej jest zachować zbytni umiar niż przesadzić w każdą stronę. Zresztą taki styl budowania postaci pozwala lepiej uwypuklić opowiadaną historię. Maggie Stiefvater zachowała umiar i dzięki temu powieść ma, być może nie najwyższy, ale równy poziom.

Jeśli, więc masz ochotę usiąść do tej książki, to sumiennie proszę Cię Czytelniku, zostaw za drzwiami sceptycyzm, a zaopatrz się w gorącą czekoladę, odrobinę pobłażliwości i wiary. Nie doszukuj się logiki, nie zadawaj zbyt wielu pytań, a wtedy zobaczysz, że powieść ta przyniesie Ci wiele radości, a może nawet wzruszeń. Być może na wiosnę stałam się bardziej wrażliwa, ale uwierzcie mi - "Drżenie" może zauroczyć i zaciekawić każdego czytelnika posiadającego odrobinę wyobraźni. Polecam.


Moja ocena: 4/6
Recenzja znajduję się także na portalu DUŻEKA.

02 stycznia 2012

Lauren DeStefano - Atrofia

„Atrofia literacka? O dziwo, nie!”

„Chemiczne światy” to nazwa trylogii, która jest debiutem literackim młodej pisarki Lauren DeStefano. Pierwszy tom nosi tytuł „Atrofia” - pojęcie to oznacza stopniowo postępujące zmniejszanie się objętości komórek, tkanek i innych części ciała. Jednak w kontekście tej lektury zdecydowanie nie można mówić o żadnym „zaniku” – powieść ta jest „rozkwitem” wspaniałego i twórczego umysłu autorki oraz rewelacyjnie wykreowanego świata.

Daleka przyszłość, w której ludzkie zabawy w Boga doprowadziły do tego, że kolejne pokolenia umierają w bardzo młodym wieku: kobiety – dwadzieścia jeden lat, mężczyźni – dwadzieścia pięć lat. III Wojna Światowa wyniszczyła Ziemię, zmieniła ludzkość oraz rzeczywistość – bieda, strach i beznadzieja wypełniają każdą jej szczelinę. Aby zwiększyć szanse na posiadanie potomstwa powszechna staje się poligamia a kobiety traktuje się jak „klacze rozpłodowe”. Naukowcy wciąż starają się zrozumieć co doprowadziło do tajemniczej choroby dziesiątkującej następne pokolenia. W takich właśnie realiach dorasta Rhine, którą poznajemy w momencie, gdy zostaje  uprowadzona przez "kolekcjonerów" i sprzedana do domu pewnego bogatego zarządcy by stać się jedną z jego trzech przyszłych żon. Jednak bohaterka nie jest bezbronną dziewczyną, która szybko się poddaje. Ona jest jak ptak, który będzie wolał stracić skrzydła w niewoli niż zrezygnować z wolności.

Można by pomyśleć, że powieść o takiej tematyce stawia wiele pytań natury egzystencjalnej, jak chociażby: ile warte jest ludzkie życie? Co byś zrobił/a gdybyś znał/a datę swej śmierci? Czy ingerowanie w ludzkie geny doprowadzi kiedyś do naszej zagłady? Jednak książka ta nie spowodowała u mnie tego typu refleksji, nie dlatego, że jest bezrefleksyjna a dlatego, że po prostu nie pozostawia zbyt wielkiego pola manewru na subiektywne wartościowanie tego o czym mówi. Jasno stwierdza, że życie ludzkie choć dla wielu znaczenia nie ma – ogólnie rzecz biorąc jest bardzo wartościowe, bezwzględnie mówi, że wszelkie próby genetycznych modyfikacji na ludzkich organizmach nie przyniosły niczego dobrego itd.

„Atrofia” nie jest typowym paranormalnym romansem. Brakuje wyidealizowanych opisów miłości, która nie powinna się narodzić (bla, bla, bla), nie ma w niej ckliwych opisów i romantyczno-erotycznych uniesień. Autorka skonstruowała bardzo ciekawy pięciokąt miłosny, który prawdopodobnie w normalnych warunkach nigdy by nie zaistniał. DeStefano nie rysuje też konkretnej granicy między bohaterami złymi i dobrymi. W pewnym momencie zaczęłam nienawidzić tych, którym winna byłam współczuć, a zaczęłam współczuć tym, którzy na wstępie zasłużyli sobie na jakąś soczystą wiązankę wyszukanych inwektyw.

Rhine jest silna i niezłomna, jej towarzyszki niedoli okazują się tak samo dzielne choć, każda z nich ma swoje wady, słabości i całkowicie inny charakter. Ciekawie rysują się także męskie postaci i o ile Gabriel stanowi ogromną tajemnicę to jednak tutaj schodzi on na dalszy plan i ustępuje miejsca Lindenowi, który z rozdziału na rozdział staje się coraz to bardziej zaskakujący.

Wydarzenia opisywane są w czasie teraźniejszym a naszym narratorem i przewodniczką po świecie jest główna bohaterka – na dużą wagę zasługują liczne retrospekcje, które wnoszą wiele informacji o wykreowanej rzeczywistości. Zostałam zaczarowana przez „Atrofię”. Książka pochłonęła mnie bez reszty a barwny język, ciekawa fabuła i lekkość pióra to zdecydowane plusy tej niesamowitej powieści.

Moja ocena: 5+/6

Autor: Lauren DeStefano
Tytuł: Atrofia – Chemiczne światy tom I
Ilość stron: 320
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka 2011

15 sierpnia 2011

Deborah Harkness - Księga wszystkich dusz: Tom 2 Tajemnica

„Zakazany i paranormalny romans w cieniu zagadek alchemicznych”
W marcu 2011 roku nakładem wydawnictwa Amber, ukazała się książka Debory Harkness pod tytułem „Księga wszystkich dusz: Tom 1 Czarownica”. Natomiast w czerwcu tegoż samego roku ukazał się jej drugi tom – „Księga wszystkich dusz: Tom 2 Tajemnica”. Niestety, książki te pojawiły się u mnie w nieodpowiedniej kolejności i tak przygodę z tym paranormalnym romansem musiałam rozpocząć od tomu 2, o ile czasem zdarza się, iż kolejny tom danej książki przedstawia osobną historię, tak w tym przypadku tom 1 kończył się dokładnie w tym samym momencie, w którym zaczynał się 2.
Z tyłu – na okładce książki, jest napisane, iż „Księga wszystkich dusz połączyła to, co najlepsze w największych bestsellerach ostatnich lat: suspens, przygodę i poszukiwanie wielkiego sekretu historii Kodu Leonarda da Vinci. Miłość wielką i nieziemską Zmierzchu. Magię Harrego Pottera. Tajemnicę, nastrój i piękno opowieści Cień wiatru”. Ja jestem skłonna przychylić się do porównania ze Zmierzchem i Kodem Leonarda da Vinci. Książce trochę daleko do magii Harrego Pottera (zresztą nie zauważyłam jakoby te dwa tytuły łączyło coś więcej niż postać czarownicy), a Cienia wiatru, po prostu nie czytałam.
Główną bohaterką „Księgi wszystkich dusz” jest czarownica Diana, która zakochuje się w wampirze imieniem Matthew. Miłość ta jest zakazana i okazuje się, że wybierając wspólną drogę życia, ściągają na siebie gniew innych czarownic i wampirów. Oprócz tego, że ta dwójka bardzo się kocha, to zajmują się także odnalezieniem i rozszyfrowaniem starego alchemicznego manuskryptu, który jak się okazuje wpłynie na ich życie. I tu właśnie pojawiają się kłopoty, bo bądź co bądź nie da się w 100% odnaleźć w tej książce nie czytając pierwszej części. Nie mogę, jednak odmówić tej powieści tego, że jest rewelacyjna. Bohaterowie są ciekawi, można się z nimi utożsamić, potrafią rozbawić lub też wzruszyć. Wydaje mi się, że mimo tego, iż daleko im do „zwyczajności” ludzi to są to bohaterowie borykający się z bardzo ludzkimi problemami, mimo że może w tych czasach mezalianse nie stanowią już takiego kłopotu jak kiedyś i nie zdarzają się zbyt często. Chciałabym móc napisać trochę więcej na temat historycznych aspektów tej powieści, jednak właśnie ich zrozumienie sprawiło mi najwięcej kłopotów, tak więc nie chce was drodzy czytelnicy wprowadzić w błąd.  Zachęcam, więc was Panie i Panowie do tego, aby samemu spróbować rozwiązać zagadkę tajemnicy starego manuskryptu i zacząć poznawać tę historię od tomu pierwszego, który zresztą również zdobył dobre recenzje. Polecam tę książkę wszystkim, bez wyjątku – kobiety odnajdą tu trochę miłości i namiętności, a mężczyźni znajdą tu historyczne zagadki i odrobinę niebezpieczeństwa. Choć przecież każdy może szukać tu czegoś innego i zapewniam na pewno to znajdzie. Polecam! Ta książka nie może znudzić.
Moja ocena: 4/6 (ocena jest zaniżona tylko przez wzgląd na to, iż nie czytałam poprzedniej części i czułam się trochę zagubiona).
Autor: Deborah Harkness
Tytuł: Księga wszystkich dusz: Tom 2 Tajemnica
Ilość stron: 448
Wydawnictwo: Amber
Data wydania: Czerwiec 2011
Za książkę serdecznie dziękuje portalowi www.kostnica.com.pl