Angus Watson "Czas żelaza"

Zazwyczaj dzielę książki na trzy kategorie. Pierwszą stanowią dzieła, które przywracają czytelnikom wiarę w istnienie dobrej literatury. W szeregi drugiej wchodzą, te które nigdy nie powinny powstać: literackie koszmarki, które marnują tylko czytelniczy czas. Do trzeciej kategorii zaliczam publikacje plasujące się gdzieś pomiędzy pierwszą a drugą kategorią. Tych zazwyczaj jest najwięcej, ale to dzięki nim doceniam książkowe perełki. Publikacje stanowiące trzecią grupę to dzieła przeciętne, albo całkiem niezłe; z niewykorzystanym potencjałem, ale ciekawymi elementami. Z przykrością stwierdzam, że w szeregi tej kategorii weszła kolejna książka – powieść Angusa Watsona pod tytułem Czas żelaza. Autor jest fanem powieści historycznych oraz epickiej fantasy, niestety zagłębiając się w lekturę nie odniosłam wrażenia, aby publikacja była wystarczająco historyczna, ani tym bardziej zadowalająco epicka.

Powieść rozgrywa się w tzw. brytyjskiej epoce żelaza. W 55 roku przed Chrystusem Brytania została zaatakowana przez rzymskich legionistów pod wodzą Juliusza Cezara. Wtedy właśnie rozpoczęła się trwająca stulecia rzymska okupacja brytyjskich Celtów. Autor twierdzi, że w swej powieści opowiada prawdziwą historię tamtych wydarzeń. Opowieść przedstawia z punktu widzenia kilku głównych bohaterów, tj. podstarzałego najemnika Duga, zdradzonej i poszukującej zemsty łuczniczki Lowy, sieroty o imieniu Wiosna oraz Ragnalla Owczego Króla. Wskutek szeregu zbiegów okoliczności i trafnych bądź nie, osobistych wyborów cała czwórka zawiera szyki by zgładzić okrutnika Zadara.

Pomysł na powieść narodził się podczas zwiedzania brytyjskiej forty, a rozwinął się kiedy Watson przemierzał starożytne brytyjskie szlaki podczas pracy nad artykułami dla gazety, w której wówczas pracował. Trudno więc określić z jakich źródeł czerpał swoją wiedzę. Odnoszę nawet wrażenie, że jego niewiedza w temacie została sprytnie przemilczana. Dlatego śmiem twierdzić, że powieść Czas żelaza to czysta fikcja literacka, zawierająca jako takie elementy historyczne. Jeśli zaś mam pisać o fantazji autora, to akurat tej trudno mu odmówić. Bohaterowie mają masę przygód; wpadają w tarapaty, z których błyskawicznie się wyplątują; podróżują i walczą. Jednak pomimo tego, że towarzyszyłam im przez ponad 760 stron powieści, trudno mi napisać, że stali mi się bliscy. Przy przedstawianiu postaci zabrakło pierwiastka ludzkiego. Wszystkie ich cechy charakteru zostały spłaszczone, a niekiedy wydaje się, że są dość skrajne i przeczą sobie. Okrutnicy zdają się być śmieszni, bohaterowie tchórzliwi, miłość płytka, sympatia podszyta niechęcią, a przygody dość niewiarygodne. Skłamałabym jednak gdybym napisała, że lektura wcale mnie nie zainteresowała. Okazuje się bowiem, że autorowi udało się coś, co często nie wychodzi innym, bardziej utalentowanym pisarzom. Fabuła jego powieści jest przepełniona akcją. Dzięki temu Czas żelaza posiada dobre, a nawet bardzo dobre fragmenty, choć to zdecydowanie nie wystarcza by trafiła do grona książek rewelacyjnych. Takich, które sprawiają, że w bohaterach można się zadurzyć, a emocje towarzyszące śledzeniu ich przygód rozsadzają ciało. Z nutą żalu zauważyłam także opis żywcem wyjęty z przypowieści biblijnej o mądrym Królu Salomonie. Szkoda, że autorowi nie wystarczyła jedynie inspiracja.

Czas żelaza to powieść przeciętna. Dużo wysiłku kosztuje przebrnięcie przez pierwsze rozdziały, później jest już lepiej (szczególnie dzięki wspomnianemu przeze mnie szybkiemu tempu akcji). Zakończenie nie zaskakuje, ale trzyma poziom najlepszych fragmentów tej książki, więc może ugłaskać tych czytelników, których lektura po prostu rozczarowała.

Tytuł: "Czas żelaza"

Autor: Angus Watson

Tłumacz: Maciej Pawlak

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Miejsce wydania: Lublin

Tytuł oryginalny: Age of Iron

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Wydanie: I

Cena: 44,90 zł

Victoria Gische - Tajemnice królów

Wczoraj zakończyłam swoją przygodę z książką Tajemnice Królów autorstwa Victorii Gische, mieszkającej na stałe w Niemczech Ślązaczki, i muszę przyznać, że dawno nie czytałam takiej książki. Jej przeciętność aż boli, a choć większość obietnic z czwartej strony okładki zostało spełnionych bowiem rzeczywiście jest to powieść wielowątkowa, pełna tajemnic i zdrad to jest tego tak dużo, że chyba nawet sama autorka pogubiła się ostatecznie w fabule. Na 336 stronach udało jej się zawrzeć ogrom treści dotyczących poszczególnych bohaterów, zabrakło w nich jednak najważniejszego - akcji.

Starożytny Egipt w okresie Nowego Państwa, kiedy to rządy obejmowali władcy XVIII dynastii. Kraj pogrąża się w chaosie. Umiera następca Tutenchamona Aj, a jako że nie pozostawił on po sobie dziedzica tronu, jego następcą zostaje generał Horenheb, który jest pełen obaw i pytań dotyczących wydarzeń poprzedzających objęcie władzy nie tylko przez niego ale też jego poprzednika. Młody i niesubordynowany żołnierz Shardan zbiegiem okoliczności dostaje się do niego na służbę i otrzymuje zadanie wyjaśnienia tajemnicy śmierci Tutenchamona oraz odnalezienia jego młodej żony Anchesenamon, która zniknęła z pałacu.

Wprowadzenie w fabułę pozostawia wiele do życzenia. Autorka skacze od jednego bohatera do drugiego, a po zapoznaniu się z kilkoma pierwszymi rozdziałami nadal trudno jest zorientować się czego będzie dotyczyła książka. Mało jest też akcji, o czym już wspomniałam, za to dużo opisów przemyśleń i wspomnień bohaterów, którzy po mimo poświęcenia im ogromnej uwagi i drobiazgowości przy ich kreowaniu, nadal pozostają nijacy i podobni do siebie.

To co może urzekać to drobiazgowość w opisach tradycji i zwyczajów dawnych Egipcjan. Autorce udało się realistycznie zarysować skomplikowaną sytuację państwa, które odczuło na własnej skórze burzę związaną z politycznymi kontrowersjami dotyczącymi przejmowania władzy. Gische doskonale radzi sobie także z komponowaniem historycznego tła oraz fikcji świata stworzonego przez siebie, jednak to zdecydowanie za mało aby uznać książkę za dobrą, zbyt dużo by nazwać ją niestrawną. Wniosek jaki się nasuwa jest zatem prosty. Tajemnice Królów to powieść przeciętna i znośna, choć zdecydowanie mogłaby być dużo lepsza, gdyby autorka spróbowała nie dzielić bohaterów jedynie na złych i dobrych oraz skupiła się na wydarzeniach a nie przemyśleniach, a redakcja polskiego wydania miała lepszy dzień i wyłapała namnożone w treści błędy.

OCENA: 2+/6

NA PLUS:

+ dobrze oddane tło historyczne

NA MINUS:

- bohaterowie

- mnogość opisów

- brak akcji

Autorka: Viktoria Gische

Tytuł: Tajemnice królów

Wydawnictwo: Bellona 2015

Liczba stron: 336

Cena: 29,90 zł

Recenzja została opublikowana na portalu DUŻEKA.

Eva Weaver - Lalki z getta

Wydaje mi się, że rynek książki jest już przesycony literaturą dotyczącą wydarzeń z II wojny światowej. Powstała i nadal powstaje masa publikacji, które mają czytelnikom przybliżyć emocje związane z tą ogromną tragedią. Większość z nich to naprawdę dobre biografie, teksty naukowe czy też powieści ale zdarzają się też książki słabe, w których nieznający historii autor mija się z niektórymi faktami i tworzy nijaką fabułę, niknącą wśród naprawdę genialnych opowieści wojennych. Taką właśnie książką jest powieść Evy Weaver Lalki z getta.

Podczas pierwszych dni II wojny światowej w Warszawie mały Żyd Mika, dziedziczy po tragicznie zmarłym dziadku płaszcz. Okazuje się, że obszerna część garderoby kryje w sobie masę tajemnych kieszeni, w których mieszkają pacynki, które także należały do ukochanego dziadka. Chłopiec odkrywa w sobie niesamowity talent, który pozwala mu chociaż na chwilę zapomnieć o dramacie, jaki dotknął jego rodzinę oraz wielu innych mieszkańców stolicy Polski.

Drugą część książki wypełniają wspomnienia niemieckiego żołnierza przebywającego w rosyjskim gułagu. Autorce zależało więc na ukazaniu drugiego punktu widzenia. Spoiwem łączącym obie części tej książki są oczywiście lalki.

Wielu czytelników zachwyciło się fabułą Lalek z getta mnie jednak zirytowały opisy pierwszych dni wojny w Warszawie, z którymi nie jestem w stanie się zgodzić. Autorka rozśmieszyła mnie fragmentem, w którym mały Mika ubolewa nad faktem szarży kawalerii polskiej na niemieckie czołgi – takich kwiatków w treści książki jest więcej (kolejny przykład: po powstaniu w gettcie, główny bohater ucieka kanałami na aryjską stronę W MAJU 1942 roku [sic!]). Naprawdę radzę autorce przeczytać kilka poważnych publikacji na temat II wojny światowej – najlepiej nie rodzimych historyków…

Natomiast co do fikcyjnej fabuły powieści to niestety ani Mika ani nikt z jego otoczenia nie wydał mi się zbyt autentyczny. Eva Weaver chciała aby jej książka była bardzo wzruszająca, przez co nasyciła książkę ogromną ilością rzewnych fragmentów, opisów i informacji, nie zostawiając prawie wcale miejsca na mądre i błyskotliwe snucie opowieści. Patetyzm narracji jest tak wymowny i tak wyrazisty, że wcale nie czułam, iż następuje jakakolwiek zmiana bohatera (czy jest to dwunastoletni chłopiec, czy też dorosły mężczyzna). Minusów znalazłabym jeszcze kilka, ale te które wymieniłam są według mnie najbardziej odpychające.

Reasumując Lalki z getta nie wnoszą zbyt wiele wartości w życie czytelnika zaznajomionego z literaturą dotyczącą II wojny światowej, a co gorsza tego nieposiadającego odpowiedniej wiedzy może wyprowadzić w pole. Mam wrażenie, że autorka oprócz dobrych chęci, aby jako Niemka, która zmaga się z dziedzictwem II wojny światowej nawiązać dialog z narodami podczas owej wojny pokrzywdzonymi, nic więcej nie miała do zaoferowania… niestety.

Na minus:

- brak wiedzy merytorycznej/historycznej – co za tym idzie liczne przekłamania historyczne

- patetyzm

- zbyt duża liczba rzewnych opisów

- mało interesująca fabuła

- brak ciekawych bohaterów

- brak talentu literackiego

Na plus:

- okładka

- dobre chęci autorki

Ocena: 2/6

Autor: Eva Weaver

Tytuł: Lalki z getta

Tłumaczenie: Magda Witkowska

Liczba stron: 384

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka 2013

Cena: 34,00 zł

Philippa Gregory - Kochanice króla

Philippa Gregory zasłynęła ogromną ilością powieści historycznych, z których każda odniosła sukces i została świetnie przyjęta zarówno przez krytyków, jak i czytelników. Kochanice króla to jedna z najbardziej znanych historii, które stworzyła. Książka zdobyła wielką popularność dzięki bardzo udanej (choć nie jedynej) ekranizacji z Natalie Portman i Scarlett Johansson w rolach głównych. Pomyślałam, że skoro miałam już styczność z filmową adaptacją to powinnam także zapoznać się z jej papierowym pierwowzorem. Muszę przyznać, że powieść nie spełniła pokładanych w niej oczekiwań, ale i tak spędziłam przy niej bardzo miłe chwile.

Tytułowe Kochanice króla to dwie siostry, potomkinie dwóch najznamienitszych angielskich rodów: Howardów i Boleynów. Anna, piękna, ciemnowłosa, przebiegła, krnąbrna ale zabójczo inteligentna. Maria, skromna blondyneczka, niewinna, urocza i ostatecznie bardzo dojrzała. Pomiędzy nimi ich oddany brat Jerzy. Dziewczęta od dziecka konkurowały ze sobą. Maria zawsze czuła się mniej doceniana niż jej starsza siostra. Wydawałoby się jednak, że los postanowił rozdzielić drogi obu młodych dam. Starsza wychowywała się na dworze francuskim, młodsza została wydana za mąż i miała odtąd wieść spokojne życie obok mężczyzny, którego wybrała dla niej rodzina. Jednak zadrwiono z nich okrutnie, gdyż połączyło je uczucie do tego samego mężczyzny – króla Anglii Henryka VIII. Historię tego burzliwego okresu na angielskim dworze poznajemy z punktu widzenia Marii, i chyba właśnie to zawiodło mnie najbardziej.

Po pierwsze, bohaterki były dwie, jednak autorka wydaje się być stronnicza dopuszczając do głosu jedynie Marię. W oczach czytelnika, ta staje się niewinną owieczką, całkowicie inną od mrocznej Anny, której zachowania według mnie również były jedynie wynikiem chorych ambicji ojca i wuja. Myślę, że narrator byłby bardziej wiarygodny gdyby był trzecioosobowy i nieco mniej stronniczy. Męczyła mnie początkowa naiwność i dziecięcy tok rozumowania nastoletniej Marii, jednak ostatecznie ewolucja tej postaci była bardzo dobrze przedstawiona. Właśnie to, jak już wspomniałam, stanowiło dla mnie największy problem Kochanic króla.

Philippa Gregory ujęła mnie natomiast umiejętnością łączenia ze sobą faktów historycznych z fikcją literacką. Opowieść autorki jest tak realistyczna, że czytelnik nie ma ochoty i potrzeby doszukiwać się prawdy i wszystko przyjmuje za pewnik. Nie powinno to jednak dziwić, gdyż pisarka wykazuje się ogromną znajomością realiów, których opisania się podjęła, choć oczywiste jest to, że pewne fakty są dodane lub przeinaczone. Nie można odmówić jej także umiejętności wspaniałego budowania zdań, które w wyobraźni czytelnika przekształcają się w żywe obrazy i zapachy. Wydaje mi się, że właśnie dzięki temu Gregory zdobyła tak wielką popularność.

Z całą pewnością chętnie sięgnę po kolejne książki autorki, nie mam jednak zbyt dużego porównania z innymi twórcami zajmującymi się beletrystyką historyczną, nie jestem więc w stanie stwierdzić, że jest ona najlepszą pisarką tego typu literatury. Pewne jest natomiast to, że jej nienaganny styl oraz ogromna wiedza sprawiają, że Kochanice króla to powieść z najwyższej półki.

Na plus:

+ pomysł

+ tematyka

+ styl i pięknie budowane zdania

+ realizm

Na minus:

- stronniczy narrator

- ogromna przepaść między bohaterkami

Ocena: 5/6

Autor: Philippa Gregory

Tytuł: Kochanice króla

Tłumaczenie: Urszula Gardner

Cykl: Cykl Tudorowski tom 2

Liczba stron: 704

Wydawnictwo: Książnica 2010

Cena: 39,90 zł

Jo Ann Bender - Lebensborn

Generalnie, rzadko się zdarza aby czytelnicy zachwycali się książkami nudnymi, z miałką fabułą i sztucznymi dialogami, oraz mało inteligentnymi bohaterami, dlaczego więc takie książki powstają? Trudno to stwierdzić. Czasem nie chodzi o brak talentu autora tylko umiejętne oszlifowanie treści przez zespół redakcyjny pracujący nad książką, ale często chodzi właśnie o umiejętności pisarza. Wydaje mi się, że właśnie to drugie stanowi problem książki Lebensborn Jo Ann Bender.

Pomysł na fabułę nie był wcale taki zły. Oto przenosimy się do okupowanej podczas II wojny światowej Francji i poznajemy rodzinę młodej Antoinette. Jej dom zostaje wybrany przez niemieckich oficerów SS, którzy mają się w nim zakwaterować. Okazuje się, że życie pod jednym dachem z wrogiem może obfitować w wiele emocjonujących uniesień – niekoniecznie negatywnych. Młoda dziewczyna, z niewiadomych przyczyn, zakochuje się w jednym z niechcianych lokatorów i (dziwnym trafem) zachodzi z nim w ciążę, która z kolei ściąga na dziewczynę kłopoty i zmusza ją do opuszczenia bezpiecznego rodzinnego domostwa.

Powieść Bender można podzielić na dwie części. W pierwszej śledzimy miłosne perypetie młodziutkiej Francuzki, która nie może zdecydować się, czy wytrwać w wierności do ukochanego powiązanego z ruchem oporu, czy też ulec tajemniczej sile przyciągania dosyć gburowatego lecz przystojnego niemieckiego majora. Bohaterka dosyć szybko poddaje się czarowi Niemca i tak rozpoczynają się jej kłopoty. Nie mogę nadziwić się, jak bardzo infantylna, nieporadna i głupiutka jest Antoinette. Oczywiście, zdaję sobie sprawę z tego, że podczas II wojny światowej wiele kobiet było gwałconych i zmuszanych do stosunków z żołnierzami wrogich państw, a jeszcze inne robiły to z własnej woli. Jednakże to w jaki sposób przedstawione są wahania, oraz rozmyślania bohaterki wskazują na jej całkowity brak rozsądku. W zasadzie nie wiadomo czy chciała się z nim przespać, czy jednak nie chciała ale nie miała wyjścia, a może chciała ale się bała, a może wcale... i można tak w nieskończoność... Skoro wiemy już, że nie sposób jest polubić postaci, wokół której snuje się fabuła powieści, możemy przejść do dalszych rozważań.

Druga część książki opowiada o pobycie ciężarnej Antoinette w ośrodku Lebensborn. Tu sprawa wcale nie ma się lepiej. Dostajemy kolejną dawkę bezpłciowych przemyśleń oraz całkowitego podporządkowania się ze strony Francuzki.

Tempo powieści jest bardzo jednostajne, nie ma zapowiadanych nagłych zwrotów akcji. Poznając główną bohaterkę, każdy pomysłowy czytelnik może spodziewać się, że jej historia nie może skończyć się dobrze. Literacko też jest dosyć kiepsko. Zdania są sztuczne, a w treść wkradają się błędy. Wszystko to, okraszone szczyptą braku logiki, błędnymi faktami historycznymi oraz nijakością sprawia, że powieść Lebensborn pod względem jakości plasuje się na samym dole listy książek, które przeczytałam w całym swoim życiu. Uwierzcie mi, to wyczyn.

Na plus:

+ w miarę ciekawa okładka

Na minus:

- bohaterowie, szczególnie postać główna
- błędne informacje historyczne

- styl i język

- pomysł oraz jego realizacja

- brak logiki

- ogólnie ble i fuj ;)

OCENA: 1/6

Autor: Jo Ann Bender

Tytuł: Lebensborn

Liczba stron: 384

Wydawnictwo: Bellona 2013

Cena: 34,90 zł

John Boyne - Chłopiec w pasiastej piżamie

Chłopiec w pasiastej piżamie Johna Boyne to tytuł, który zna wiele osób. Przyznam szczerze, że sama usłyszałam o nim dopiero, kiedy obejrzałam film pod tym samym tytułem i wtedy zaczęłam rozglądać się za powieścią, na podstawie której go zrealizowano. Okazało się jednak, że w bardzo szybkim tempie książka ta została wykupiona ze wszystkich lokalnych (i nie) księgarni. Na szczęście wydawnictwo Replika postanowiło wznowić Chłopca w pasiastej piżamie i dzięki temu stałam się posiadaczką jednego egzemplarza, a teraz mogę opisać wam moje wrażenia z lektury.

Bruno to syn niemieckiego, wysoko postawionego oficera, który jest jednym z najbliższych współpracowników Hitlera. Szmul, to pochodzący z Polski syn zegarmistrza. Tych dwóch chłopców łączy nie tylko data urodzenia, ale także wojna. Ojciec tego pierwszego jest nadzorcą obozu koncentracyjnego, do którego trafił ten drugi. I choć Bruno nie zaznał smaku wojny i zdaje się żyć obok niej, za to Szmul w swoim dziewięcioletnim życiu przecierpiał wiele to połączy ich niespotykanie silna więź.

Wydanie Repliki prezentuje się kiepsko i jest to wątpliwa zasługa okładki, która jest po prostu niedopracowana. Natomiast cała reszta jest bez zarzutu. Historia jest naprawdę ciekawa i wzruszająca. Choć wydaje mi się, że film był zdecydowanie bardziej wymowny i brutalny. A może urok tej lektury tkwi właśnie w pewnej dozie subtelności, którą się charakteryzuje. Książka z całą pewnością nie wnosi nic nowego do wiedzy, jaką człowiek posiada na temat wydarzeń z okresu wojny, jednak warto ją przeczytać, chociażby po to by spojrzeć na nielogiczny i okrutny świat dorosłych oczami dziecka.

Autorowi naprawdę udało się odzwierciedlić umysł małoletniego i niewinnego świadka wydarzeń tamtych lat. Język jest nieco naiwny a w treści występują liczne niedopowiedzenia, ale Chłopca w pasiastej piżamie czyta się naprawdę dobrze. Polecam zapoznać się tak z książką, jak i z filmem, gdyż jestem przekonana, że w obu tych dziełach będziecie w stanie znaleźć zupełnie inne detale, które poruszą wasze serca i pozwolą wam być lepszymi ludźmi, dla małych przyjaciół, którzy nie rozumieją świata i potrzebują pomocy oraz odrobiny ciepła.

Być może moja recenzja nie wyczerpuje zbyt dobrze tematu, ale myślę, że spowodowane jest to faktem, że najpierw poznałam film później książkę. A jak już wspomniałam ten pierwszy jest obrazem wyrazistym i mocnym, ukazującym świat dziecka ale jednak oczami dorosłego człowieka, a książka zawiera w sobie dziecięcą niedojrzałość. Myślę, że dzieła te się uzupełniają. Polecam i młodym i starszym!

Na plus:

+ przedstawienie świata oczami dziecka

+ odpowiedni język i budowanie zdań

+ ciekawy pomysł zestawienia ze sobą dwóch światów

+ wzruszająca historia

+ cena

Na minus:

- okładka

Ocena: 4+/6

Autor: John Boyne

Tytuł: Chłopiec w pasiastej piżamie

Liczba stron: 130

Wydawnictwo: Replika 2013

Cena: 29,90 zł

Tim Severin - Dziecko Odyna

Coraz więcej pisarzy sięga po historie dotyczące kultury i wierzeń wikingów, dzięki czemu na rynku literackim pojawiły się takie powieści jak cykl Północna Droga Elżbiety Cherezińskiej, czy znakomity Skald. Karmiciel kruków Łukasza Malinowskiego. Jednak warto przekonać się co w tym temacie ma czytelnikom do zaoferowania zagraniczny pisarz, a mowa tu o Timie Severinie i jego Dziecku Odyna. Tytuł ten stanowi pierwszy tom cyklu Wiking i choć na pierwszy rzut oka jest to  książka jakich wiele, to jednak okazuje się, że ma w sobie coś wyjątkowego.

W zasadzie ciężko jest określić o czym dokładnie jest ta powieść, gdyż w zasadzie jej treść stanowi niesamowita opowieść o życiu nietypowego człowieka, a jest nim bękart o imieniu Thorgils, który przedstawia czytelnikom swoją historię. W zasadzie Dziecko Odyna przypomina powieść autobiograficzną. Fabuła ma kilka powracających wątków np. wyprawa młodzieńca w poszukiwaniu informacji o swojej matce, rozwijanie specyficznego daru odziedziczonego po niej. Jednak wiele pobocznych historii jest mało ważnych, co nie znaczy, że nie są one ciekawe. Wręcz przeciwnie, dawno nie spotkałam się z powieścią zawierającą tak dużą liczbę szczegółów, a przy tym wciągającą.

Autor zawarł w swojej książce wiele ciekawostek dotyczących życia ludów islandzkich, irlandzkich itd. Mamy więc szereg informacji na temat wierzeń, ale także codziennych zachowań wkalkulowanych w ich kulturę. A przy okazji stworzył bardzo ciekawego bohatera, który rozwija się i zmienia wraz upływającymi na kartach latami. Zgrabne łączenie elementów prawdziwych z tymi, które autor wykreował w swojej wyobraźni zasługuje na ogromne uznanie, tak samo jak język powieści, która mimo iż nie jest lekką lekturą do poczytania przed snem, to jednak wkrada się w czytelnicze łaski swoją przystępnością oraz bogatym światem przedstawionym.

Uważam, że każda książka wymieniona przeze mnie w tym tekście zasługuje na ogromną uwagę, gdyż ukazuje świat wikingów z różnych perspektyw. W Dziecku Odyna z pewnością można szukać rzetelnych informacji na temat Panów Północy ale także, a być może jest to najważniejsze, wyśmienitej dawki przygody, a przecież właśnie o to chodzi sięgając po literaturę popularną.

Na plus:

+ forma autobiografi

+ styl gawędy

+ różnorodność przygód

+ duża ilość rzetelnych informacji

+ łączenie faktów z fikcją

+ bardzo bogaty język

Na minus:

- być może zbyt duża wielowątkowość

- momentami występujące dłużyzny

- ogromna ilość opisów i proporcjonalnie niska ilość dialogów – dla niektórych może to być kłopot

Ocena: 5/6

Tytuł: Dziecko Odyna

Autor: Tim Severin

Cykl: Wiking tom I

Wydawnictwo: Anakonda 2013

Liczba stron: 424

Cena: 39,90 zł

Łukasz Malinowski - Skald:Karmiciel kruków

Wydaje się, że współczesna literatura pokochała wikingów. Powieści, w których skandynawscy bohaterowie grają główne skrzypce, mnożą się i wygląda na to, że będzie ich coraz więcej. Łukasz Malinowski to specjalista historii średniowiecznej Skandynawii, mający na koncie szereg publikacji dotyczących tego tematu. Skald. Karmiciel kruków to jego literacki debiut. Debiut bardzo udany.

Ainar Skald to mężczyzna władający równie sprawnie mieczem, jak i słowem. Kochają go kobiety, władcy zwracają się do niego o pomoc, a inni nienawidzą go, za spryt, odwagę oraz nieprawdopodobne wręcz szczęście. W Karmicielu kruków poznamy trzy pozornie niezależne historie, w których główną rolę będzie odgrywał nikt inny a właśnie nasz mało szlachetny ale sympatyczny skald. Pierwsza historia opowiada o tym, jak to Ainar wciągnął w małą wojenkę dwóch skandynawskich władców, tylko po to by zdobyć pewien tajemniczy skarb. Kolejna historia mówi o tym, jak to bohater stanął do pojedynku na pieśni z draugiem, czyli popkulturowym zombie. Ostatnia odsłania tajemnicę, którą skrywa skald, i której do pewnego czasu nie zna on sam. Przy okazji stawi on czoło rozwikłaniu zagadki makabrycznych morderstw dokonywanych na zakonnikach, u których schronił się przed zemstą, za wywołanie wojny znanej z pierwszej opowieści. Wszystko tu się zapętla, dlatego właśnie napisałam, że historie te tylko z pozoru się nie łączą.

Debiut godny najznamienitszych pisarzy! Jestem pod ogromnym wrażeniem talentu Malinowskiego. Jego opowieści są nie tylko ciekawe, ale naprawdę dobrze spisane i choć ostatnia troszkę się dłuży, to jednak wcale nie wpływa na odbiór książki, jako całości. Nie jest to powieść, do której będzie się wracać raz za razem, ale naprawdę jest ona warta swojej ceny – nie tylko przez wzgląd na treść. Okładka także przykuwa uwagę, a całość zdobi ciekawa i nietypowa czcionka, która świetnie oddaje zawadiacki charakter opowieści.

Z chęcią sięgnęłabym po książkę opisującą dalsze losy Ainara, jednak życzyłabym sobie aby forma nadal pozostała taka sama. Kilka opowieści na tyle długich, że potrafią wzbudzić zainteresowanie czytelnika i zawierają wszelkie niezbędne informacje, ale na tyle krótkich, że nie ma możliwości aby zepsuć fabułę czymś co jest niepotrzebne.

Cóż mogę dodać? Świetne pióro, ciekawy pomysł, fenomenalny główny bohater i interesujące wydanie… Zdecydowanie nic dodać nic ująć. Zachęcam do sięgnięcia po tę powieść, gdyż naprawdę trzyma ona poziom najlepszych bestsellerów zagranicznych.

Na plus:

+ ciekawy bohater i postaci drugoplanowe,

+ ładne wydanie,

+ świetna fabuła

+ krótka forma, jednak spięta wspólną klamrą – wydarzenia dzieją się chronologicznie, choć nie znamy odległości czasowych

+ wyśmienite oddanie realiów X wiecznej Skandynawii

Na minus:

- trochę przydługa ostatnia historia

Ocena: 5/6

Tytuł: Skald:Karmiciel kruków

Autor: Łukasz Malinowski

Wydawnictwo: Erica 2013

Liczba stron: 420

Cena: 34,90 zł

Recenzja ukazała się na blogu NaszeRecenzje.

Simon Sebag Montefiore - Pewnej zimowej nocy PREMIERA!

Pewnej zimowej nocy to tytuł kolejnej, po Saszeńce, powieści historycznej, która wyszła spod pióra znakomitego historyka Simona S. Montefiore. Książka ta w niesamowity sposób przeplata fakty dotyczące obyczajowości rosyjskiej w latach 40 i 50 XX wieku oraz fikcyjną intrygę łączącą w sobie elementy polityczne oraz kryminalne. Choć nie mam porównania z poprzednimi beletrystycznymi publikacjami autora to śmiało mogę powiedzieć, że historia opowiedziana w jego najnowszej książce wciąga bez reszty. Warto też wspomnieć, że fabuła Pewnej zimowej nocy osnuta jest na prawdziwych wydarzeniach (choć Montefiore dodał i przeinaczył wiele faktów na potrzeby swej powieści).

Jest 24 czerwca 1945 roku, Moskwa świętuje zwycięstwo nad Niemcami. Tego wesołego i doniosłego dla obywateli ZSRR dnia triumfu dwoje nastoletnich uczniów elitarnej moskiewskiej szkoły ginie od kul. Sprawę komplikuje fakt, iż tragicznie zmarli byli dziećmi wysoko postawionych sowieckich dygnitarzy i jak się okazuje w sprawę wplątani są ich koledzy i koleżanki z klasy, również dzieci osobistości. Co oznacza śmierć tych dwojga? Spisek? Samobójstwo? A może morderstwo? Śledztwo w kraju, gdzie z ofiary bardzo szybko można stać się podejrzanym nie będzie łatwe i może przynieść tragiczne skutki, ponieważ każdy, nawet najbardziej oddany bolszewik skrywa jakieś tajemnice…

Nie wiem w jaki sposób, ale autorowi udało się stworzyć powieść umykającą wszelkim szufladkom gatunkowym. Nie jest to kryminał, choć trzyma w napięciu; nie jest to także zwyczajna powieść obyczajowa ani też typowa powieść historyczna. Postaci rzeczywiste mieszają się z tymi wykreowanymi przez umysł pisarza, a niezwykle wiarygodne przeniesienie realiów życia w ZSRR końca pierwszej połowy XX wieku – czasów rządów stalinowskich sprawia, że książka ta stanowi niezastąpione źródło wiedzy historycznej.

Wydaje się, że bohaterowie tej powieści wcale nie są tymi za kogo się podają, tajemnica goni tajemnicę, a Montefiore dawkuje czytelnikom odkrywanie sekretów życia swoich kreacji stopniując, z iście mistrzowską precyzją, napięcie. Powieść ukazuje mechanizmy działania rządu Stalina w sposób bardziej przystępny niż typowa literatura faktu. Właśnie dzięki temu polecam ją szczególnie tym, którzy niejednokrotnie mieli ochotę poznać troszkę sowieckiej historii, ale odstraszały ich naukowe publikacje na ten temat.

Kilkakrotnie podczas lektury Pewnej zimowej nocy zastanawiałam się, jak bardzo przerażającą osobą musiał być Generalissimus Stalin? Bali się go wszyscy, a on nie cofał się przed zastraszaniem i aresztowaniami (nawet dzieci), jeśli wydawało mu się, że stanowią oni zagrożenie dla jego pozycji w państwie. Z całą pewnością on i jego poplecznicy byli ludźmi chorymi na umyśle, doszukującymi się wszędzie spisków. Omawiana przeze mnie lektura ukazuje w bardzo prosty, ale i wymowny sposób wszystkie te zachowania.

Montefiore w barwny sposób pokazuje charaktery osobistości znanych z podręczników do historii, jednak niemniej ciekawe są postaci fikcyjne. Ich tragiczne losy są przepięknym sposobem przedstawienia okrucieństwa stalinowskiej tyranii.

Jest jeszcze jedna rzecz warta wspomnienia. Otóż jedną z głównych bohaterek powieści Pewnej zimowej nocy jest Miłość. Uczucie, które zna lub pragnie poznać każdy. Uczucie potrzebne do życia jak powietrze. Odruch serca, który zmienia najtwardsze charaktery… Romantyzm, tragizm, nostalgia i melancholia… Najnowsza powieść Simona Sebaga Montefiore jest tym wszystkim przesycona. Jednak aby się o tym przekonać zachęcam do sięgnięcia po powieść.

Na plus:

+ fenomenalne połączenie faktów i fikcji

+ interesujący bohaterowie

+ ciekawe przedstawienie tematu historycznego

+ intryga godna najlepszych kryminałów

+ dosyć wdzięczny do opisywania okres w dziejach historii ZSRR

+ pewność co do rzetelności wiedzy zawartej w książce

Na minus:

Brak

Ocena: 6/6

Autor: Simon Siebag Montefiore

Tytuł: Pewnej zimowej nocy

Liczba stron: 408

Wydawnictwo: Magnum

Data premiery: 09.09.2013

Cena: 39,90 zł

Carla Montero - Szmaragdowa tablica

Powieść historyczna jako gatunek triumfuje ostatnio na literackim rynku światowym. Co rusz powstają powieści prezentujące fabuły osnute w czasach od starożytności począwszy, na XIX wieku skończywszy. Autorzy prześcigają się w pomysłach. Wielu z nich czerpie inspiracje z faktycznych wydarzeń historycznych, innym wystarczy tylko wiedza na temat realiów życia w danym okresie, by stworzyć dzieło opowiadające o ludziach z przeszłości. Szmaragdowa tablica to powieść łącząca w sobie odrobinę sensacji, dużą dawkę historii, elementy magiczne oraz pomieszanie współczesności z przeszłością. Czy wyróżnia się czymś na tle reszty książek tego typu? O tym za chwilę.

Wstęp powieści przenosi czytelników do epoki renesansu. Młody chłopak uczy się w pracowni mistrza malarskiego, by samemu zostać kiedyś artystą. Pewien splot wydarzeń doprowadza do tego że Gorgioni tworzy pewien tajemniczy obraz. Jednak czy jest to prawda?

Anna, mieszkanka współczesnego Madrytu, otrzymuje od swojego chłopaka Konrada list. Nie jest to jednak zwykła kartka papieru, gdyż jego spisanie datowane jest na czasy II Wojny Światowej. Czyżby Hitler rzeczywiście zlecił komuś odnalezienie dzieła Giorgioniego, które być może nigdy nie powstało? Konrad prosi ukochaną o wszczęcie prywatnego śledztwa, które zabiera kobietę w dziwną podróż po sekretach historii. Podróż ta okaże się niebezpieczna ale zarazem fascynująca i przyniesie nieoczekiwany finał.

Akcja powieści toczy się dwutorowo. Czytelnicy śledzą losy śledztwa Anny oraz równolegle cofają się do okresu rządów Hitlera, by obserwować trudy Majora SS Georga von Bergheima, który na zlecenie wyżej wymienionego poszukuje tajemniczego obrazu. Jest to ogromna zaleta książki, a autorce bezbłędnie udało się zapanować nad chaosem, który mógłby w wyniku takiego zabiegu niepostrzeżenie wkraść się na karty tej historii. Nie można nie zauważyć, że Carla Montero wykazała się niebywałą umiejętnością kreowania ludzkich losów, gdyż w naprawdę ciekawy i wygodny dla czytelnika sposób połączyła wszystkie podjęte przez siebie wątki.

Ogromnym plusem powieści jest też jej język, który choć przepełniony historycznymi nowinkami i informacjami, które gromadzi główna bohaterka, łagodnie prowadzi czytelnika po treści tej opowieści. Przystępna prezentacja bohaterów, ciekawa kreacja fabuły i narracja prowadzona w sposób dwutorowy sprawiają, że przez tę sporych rozmiarów powieść przemyka się gładko.

Niestety trzeba przyznać, że choć Szmaragdowa tablica jest dziełem ciekawym to niestety nie jest nowatorska. Jej akcja osadzona jest na utartych schematach, którym szlaki przetarł kilka lat temu Dan Brown. Nie zmienia to jednak faktu, że zachęcam Was do sięgnięcia po nią. Wszak nie każdy czytał chociażby Kod Leonardo da Vinci, nie każdy też może zauważyć owy, wspomniany przeze mnie, schemat. Być może ta pasjonująca opowieść okaże się jedną z ciekawszych powieści historycznych, jakie miałeś w rękach, Drogi Czytelniku.

Na plus:

- zgrabne połączenie opowieści z różnych czasów historycznych

- ciekawie splecione różne wątki

- dobra prezentacja bohaterów

- poprawny i przystępny język

- szybkie tempo akcji

- miłe dla oka wydanie

Na minus:

- ale to już było ;)

- dosyć przewidywalne zakończenie

Ocena: 4/6

Tytuł: Szmaragdowa tablica

Autor: Carla Montero

Liczba stron: 672

Wydawnictwo: Rebis 2013

Cena: 49,90 zł

Recenzja ukazała się na portalu KOSTNICA.

Jane Johnson - Żona sułtana

Maroko to przepiękny i egzotyczny kraj, który wielu osobom kojarzy się z bogactwem, smakami dającymi rozkosz podniebieniu oraz z przygodami. Być może i tak kojarzył się bohaterce Żony sułtana Alys Swann zanim trafiła na dwór sułtana w roli królewskiej nałożnicy. Tytuł, który wymieniłam to połączenie powieści historycznej z romansem i muszę przyznać, że przepiękna okładka to pierwszy, choć nie jedyny atut tej powieści.

Jane Johnson inspiruje się Marokiem od dawna, tam zresztą poznała swojego berberyjskiego męża. Pewnie stąd pomysł aby płomienny romans osadzić właśnie na dworze okrutnego marokańskiego sułtana. Najprawdopodobniej także dzięki temu, że pisarka poznała smak życia w tamtejszych stronach tak doskonale udało jej się opisać egzotyczne obyczaje.

Druga połowa XVII wieku. Angielka z dobrego domu trafia do niewoli i zostaje sprzedana na dwór sułtana Mulaja Ismaila. Tam doświadcza wielu upokorzeń i codziennie drży z obawy o swoje życie, gdyż w haremie bezsprzecznie króluje Zidana – parająca się czarną magią pierwsza żona sułtana, której jedynym celem jest zadbać o to by jej syn nie miał żadnego konkurenta w drodze do władzy. Sułtan jest natomiast okrutnikiem, człowiekiem niezrównoważonym i bardzo niebezpiecznym. Wie o tym doskonale Nus-Nus, eunuch i niewolnik, który jako nadworny skryba prowadzi sułtańską Księgę Łoża. Nić porozumienia i sympatii nawiązuje się miedzy Nus-Nusem i Alys już podczas pierwszego spotkania. Od tamtej pory niewolnik przysięga sobie stać na straży bezpieczeństwa damy, choć nie będzie to zadanie łatwe. Mężczyzna będzie musiał umiejętnie lawirować pomiędzy dworskimi intrygami tak by uchronić życie białej kobiety a także samemu zachować głowę. Droga ta zaprowadzi go do samej Anglii… jednak co z tego wyniknie będziecie musieli zobaczyć sami.

Autorka stworzyła naprawdę bardzo ciekawą fabułę, która rzeczywiście ociera się o krwawą egzotyczną arabską baśń. Bardzo sugestywne i doskonale wyważone opisy otoczenia mieszają się z opowieściami o sile ludzkich uczuć. Bohaterowie są charakterystyczni, choć tu trzeba przyznać, że choć czytając rewers książki wydawać by się mogło, że główną bohaterką opowieści będzie Alys to jednak Nus-Nus zasłużenie skupia na sobie całą uwagę czytelnika i to z jego punktu widzenia obserwujemy to co dzieje się w pałacu muzułmańskiego pana. Jane Johnson wykreowała całą plejadę drugoplanowych bohaterów np. ogromną dawkę pikanterii wnosi do fabuły Żony sułtana Zidana, która moim zdaniem sprawia piorunujące wrażenie i zdecydowanie straszy bardziej niż sam sułtan. Ciekawie zaprezentowane zostały także wszelkie zależności jakie pojawiają się w nadwornych kontaktach międzyludzkich. Jednak relacja, która urzeka najbardziej to uczucie, które narodziło się między głównymi bohaterami. Choć autorka oszczędnie dawkuje opisy miłości tej dwójki (wszak jest to uczucie zakazane) to jednak te kilkadziesiąt zdań, które naliczyłam zdaje się być liczbą wystarczającą – dzięki takiemu zabiegowi, łatwiej jest uwierzyć w opisywane wydarzenia. Zresztą cieszy mnie to, że autorka postawiła na subtelność i delikatność niż namiętność i wybujałe opisy rodem z harlequinów.

Akcja drugiej połowy książki przenosi się do Anglii i choć fabularnie prezentuje się ona równie ciekawie, to jednak można wyczuć, że autorka lepiej czuje się budując orientalny świat Maroka. Nie zmienia to faktu, że jako całość powieść ta prezentuje się wspaniale tak wizualnie jak i merytorycznie.

Warto też wspomnieć o tym, że treść książki jest ułożona bardzo przejrzyście, a kartki zadrukowane są czcionką średniej wielkości co powinno usatysfakcjonować większą część czytelników. Autorka dodała też na końcu swej powieści notę historyczną, w której wyjawia skąd czerpała inspiracje oraz informacje zawarte w Żonie sułtana i to także traktuję jako ogromny atut. Polecam wszystkim tę przepiękną, barwną i porywającą historię!

Ocena: 6/6

Na plus:

- sugestywne przedstawienie świata i marokańskich obyczajów XVII wieku

- subtelne i delikatne uczucie między bohaterami

- główny bohater Nus-Nus i Zidana

- ciekawa intryga

- przystępny język

- przepiękna okładka

- przejrzysty układ treści

- nota historyczna na końcu powieści

Na minus:

- delikatnie wyczuwalne rozwleczenie akcji w Anglii

Autor: Jane Johnson

Tytuł: Żona sułtana

Liczba stron: 448

Wydawnictwo: Rebis 2013

Cena: 37,90 zł