Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo papierowy księżyc. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo papierowy księżyc. Pokaż wszystkie posty

21 kwietnia 2014

Robert McCammon - Łabędzi śpiew.Księga I/Łabędzi śpiew.Księga II

"Zło zawsze towarzyszyło ludzkości. Tkwiło w sercach jednostek i doprowadzało do gniewu mas. A dobro? Dobro ma to do siebie, że pojawia się znikąd i ze stoickim spokojem obserwuje"

Ogromna liczba opinii pełnych zachwytów na temat twórczości Roberta McCammona oraz moje zamiłowanie do tematyki postapokaliptycznej sprawiły, że obok dwu-tomowej powieści Łabędzi śpiew nie mogłam przejść obojętnie. Choć tytuł ten po raz pierwszy ujrzał światło dzienne w 1987 roku to pierwszy tom ukazał się na polskim rynku dopiero pod koniec października 2013 roku i, o dziwo, prezentuje bliską współczesnej wizję międzynarodowego konfliktu zbrojnego oraz jego skutków. Jednak nie jest to typowe postapo. Łabędzi śpiew jako całość reprezentuje baśń, taką mrożącą krew w żyłach, w stylu braci Grimm.

Powieść jest przykładem kompozycji szkatułkowej, w której kilka historii splata się ostatecznie w jedną – najważniejszą, która stanowi trzon fabularny. Czytelnicy poznają między innymi szaloną bezdomną kobietę, która wśród gruzów Manhattanu odnajdzie przepiękny szklany artefakt, który będzie dla niej kompasem, czarnego zapaśnika, który w odpowiednim czasie pojawi się w odpowiednim miejscu i stanie się kimś wyjątkowym dla małej dziewczynki, która jeszcze nie poznała swojego przeznaczenia, czy też młodzieńca, w którego sercu zakiełkuje krwawe ziarno. Zanim ich losy się splotą, wszyscy będą musieli walczyć o przetrwanie w świecie, który zginął, ponieważ przedstawiciele dwóch największych mocarstw nie potrafili już ze sobą rozmawiać…

Łabędzi śpiew to bardzo dziwna powieść. Przez pierwsze rozdziały fabuła dłuży się, poniekąd rozwleka, staje w miejscu oraz zatacza koło tylko po to by złapać czytelnika na haczyk i nie pozwolić mu się oderwać, aż do ostatnich stron drugiego tomu. Nie jest to lektura wybitna (choć zdecydowanie krąży w okolicach tej planety) ale w sposobie pisania McCammona jest nieokreślone coś co sprawia, że czytelnik całkowicie ignoruje niedociągnięcia czy też wpadki fabularne i daje się pochłonąć wykreowanemu światu. Można by rzec, że autor stworzył historię do bólu szablonową. Każdy z bohaterów jest przewidywalny i symbolizuje typowe literackie szufladki np. zwyczajny nastolatek, który odkrywa przyjemność w zadawaniu cierpienia, wariatka zbawiająca świat, wrażliwy czarnoskóry olbrzym itd. Właśnie to sugeruje, że nie o surową postapokalipsę chodziło autorowi, a o szczere ukazanie kondycji społeczeństwa – przecież to zawsze najlepiej wyjaśniać na zakodowanych w kulturze schematach. I choć stworzenie tej powieści było najprawdopodobniej podyktowane potrzebą odpowiedzi na zimnowojenne lęki swoich czasów, to jednak, jak już wspomniałam nie jest jej daleko do tego co obserwujemy obecnie w telewizji. Wynika to także z faktu, że autor sprytnie uniknął zastosowania w tekście nazw przedmiotów codziennego użytku, które w jakikolwiek sposób byłyby w stanie umiejscowić przedstawianą historię w czasie (choć niewątpliwie jest to XX lub XXI wiek).

Pióro McCammona to główny atut Łabędziego śpiewu, a pojawiające się w różnych tekstach publicystycznych porównania do stylu Stephena Kinga nie uważam za bezpodstawne, gdyż u jednego i drugiego wyraźnie ujawnia się fabuła kipiąca od emocji oraz potrzeba zawieszania akcji i odwracania uwagi czytelnika detalami, jednakże każdy z nich stosuje ku temu swoje sztuczki. Myślę, że właśnie to sprawia, że każdy z nich posiada ogromną rzeszę fanów, a kolejne pokolenia wprost kochają ich twórczość.

Na plus:
- uniwersalność czasowa
- fantastyczny styl
- pomysł
- połączenie postapokaliptycznego mrocznego klimatu z baśniowością
- wydanie

Na minus:
- lekko rozwleczony początek, który może odstraszyć mniej wytrwałych czytelników
- połączenie realizmu z magią i zjawiskami nadnaturalnymi może zniechęcić czytelników oczekujących rasowego postapo.

Ocena: 4/6

Autor: Robert McCammon
Cykl: Łabędzi śpiew tom I
Tłumaczenie: Maria Grabska-Ryńska
Liczba stron: 524
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc 2013
Cena: 41,90 zł

*************
Kończąc pierwszą księgę Łabędziego śpiewu zgrabnie przeszłam do lektury księgi II – co już samo przez się świadczy o tym, jak głęboką fascynację wywołała u mnie powieść Roberta McCammona. Liczyłam przede wszystkim na wyrazistą puentę, ponieważ podczas tomu I miałam wrażenie, że autor tak bardzo wymieszał wątki realistyczne z magicznymi, że już sam się w nich pogubił. Ostatecznie nie zawiodłam się, a jedynie utwierdziłam w przeczuciu, że Łabędzi śpiew ma typowy dla przypowieści tudzież baśni, moralizatorski wydźwięk.

Dotychczasowy porządek znany na świecie całkowicie przestał funkcjonować. Społeczeństwo Ameryki Północnej i co wielce prawdopodobne, także reszty kontynentów, zostało zmiecione z powierzchni Ziemi. Nieliczni, którzy przetrwali rozpoczęli na nowo walkę, która obróciła w proch cywilizację. Rzekomo Bóg czeka na pewnym wzgórzu na tych którzy przybędą pierwsi, chce tym samym przekonać się o tym czy zwyciężyło dobro czy zło… Losy bohaterów znanych z poprzedniego tomu wreszcie splatają się, ale przed nimi jeszcze długa droga, a istota uosabiająca pierwotne grzechy ludzkości może czaić się wszędzie, i ma na oku Swan, a przede wszystkim Siostrę.

W drugiej części Łabędziego śpiewu mroczny klimat i napięcie jest wyczuwalne na każdej stronie. Zmienia się nieco charakter opowiadanej historii, jest w niej więcej ruchu, akcji, ale autor nadal bawi czytelnika detalami i snuje swoją opowieść bez zbędnego pośpiechu. Lektura wymaga skupienia i cierpliwości. Moment kulminacyjny jest nieco przekombinowany, ale to właśnie dzięki temu ostatecznie nabiera baśniowego charakteru. Ostatnie strony wzruszają, bawią i pokazują światełko w czarnym tunelu zepsucia współczesnego świata.

Łabędzi śpiew jest książką potrzebną. Jej symbolika jest niesamowicie prosta i jasna, ale zarazem zdaje się mieć drugie dno, które każdy może odszyfrowywać na własną modłę. Powieść jest wyrazem tęsknoty za tym co pierwotne, za poszanowaniem dla natury i harmonijnym współistnieniem z tym co nas otacza. Stanowi także jasne oskarżenie i wytknięcie ludziom ich głupoty. Moje odczucia względem książki są dosyć skrajne, gdyż dostrzegam jej zalety tak samo wyraźnie jak wady, jednak niewątpliwie dostałam się pod działanie jej uroku i na te drugie jestem w stanie przymknąć oko. Jestem wdzięczna autorowi za możliwość wyciągnięcia własnych wniosków z lektury, ale także za rozrywkę, którą mi zapewniła.

Na plus:
- uniwersalność czasowa
- fantastyczny styl
- więcej akcji, konfrontacji między bohaterami
- pomysł
- wyraźny ukłon w stronę baśniowości
- wydanie

Na minus:
- skumulowanie realizmu z magią i zjawiskami nadnaturalnymi może zniechęcić czytelników oczekujących rasowego postapo.

Ocena: 4+/6

Autor: Robert McCammon
Cykl: Łabędzi śpiew tom II
Tłumaczenie: Maria Grabska-Ryńska
Liczba stron: 552
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc 2014
Cena: 42,90 zł

*************

OCENA CAŁOŚCI: 5/6

10 marca 2014

Lisa Genova - Lewa strona życia

Czemu tak chętnie sięgamy po lektury opowiadające o ludzkich dramatach? Czy kieruje nami nieodparta pokusa znalezienia dowodu na to, że są gdzieś na świecie ludzie, którzy mają w życiu gorzej od nas? Być może właśnie to motywuje czytelników… jednak wydaje mi się, że takie historie fascynują z jeszcze innego powodu. Mianowicie pokazują, że choć los (lub inna siła) bywa całkowicie nieprzewidywalny i nie na wszystko mamy wpływ, to jednak w wielu przypadkach nie musimy być całkowicie bierni. Drugim, bardziej przyziemnym powodem, jest prawdopodobnie potrzeba dostarczenia sobie odpowiedniej dawki emocji i wzruszeń, na które jesteśmy (niestety) bardzo często głusi na co dzień. Jedną z pisarek zajmujących się tworzeniem dramatów obyczajowych jest Lisa Genova, a ja jakiś czas temu miałam okazję zapoznać się z jej, kolejną po Motyl, powieścią pod tytułem Lewa strona życia.


Sarah Nickerson wie doskonale co znaczy żyć na wysokich obrotach. Jest jedną z wielu bostońskich pracujących mam. Ma cudowne dzieciaki, kochającego męża, wierną nianię oraz ambitną i  wymagającą pracę. Kobieta czuje, że życie wymyka jej się z rąk i zaczyna pędzić swoim torem, jednak nie potrafi zatrzymać tej machiny, aż w końcu jest za późno…
Tragiczny w skutkach wypadek wymusi na Sarze oraz jej rodzinie zmiany. Zmiany, do których ona i jej mąż będą musieli dojrzeć. Być może utrata jednej części swojego życia, otworzy kobiecie drzwi do zupełnie nowych możliwości.

Przypadek medyczny, który opisuje Genova w swojej książce jest dosyć trudny do zrozumienia. Czytałam niedawno książkę Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem Olivera Sacksa, który zawodowo zajmuje się takimi przypadkami, i nawet ona nie sprawiła, że jest mi łatwiej wyobrazić sobie stan, w jakim znalazła się Sarah. Myślę, więc że czytelnik, może czuć się podobnie jak bohaterka. Trudno jest bowiem wytłumaczyć sobie, jak i komuś zniknięcie z życia całej jego lewej strony… Wydaje się jednak, że autorka doskonale zdaje sobie sprawę z faktu, iż wybrała trudny temat i nie stara się na siłę tłumaczyć zawiłości owego stanu. Skupia się natomiast na rzeczy ważniejszej, czyli na tym, jak radzi sobie bohaterka oraz jej rodzina.

Motyl był powieścią bardzo wzruszającą i w pewien sposób przygnębiającą. Lewa strona życia różni się od niej przede wszystkim wydźwiękiem. Pomimo nieszczęścia, jakie spada na bohaterkę, finał jest w pewnym stopniu zależny od niej i to stanowi o pozytywnym odbiorze jej historii. Tak więc zdecydowanie jest to powieść dla czytelników poszukujących wzruszeń, ale i pozytywnych wrażeń. Samą historię uznaję za wciągającą, choć nie oszałamiającą. Porównując obie powieści autorki, Motyl plasuje się na pierwszym miejscu.

Jeśli zaś chodzi o wydanie to nie mam żadnych zastrzeżeń. Książka nie zawiera błędów, jest jasno i klarownie przetłumaczona, a okładka jest miła dla oka i doskonale wpasowuje się w tematykę. O ile Motyl zrobił na mnie ogromne wrażenie, o tyle Lewa strona życia jest książką dobrą, wartą przeczytania, ale niepozostającą na długo w pamięci.

Na plus:
+ historia
+ pozytywny wydźwięk
+ silna bohaterka
+ okładka (ogólna jakość wydania)

Na minus:
- mniej emocjonalna niż Motyl

OCENA: 5/6

Autor: Lisa Genova
Tytuł: Lewa strona życia
Gatunek: Dramat obyczajowy
Liczba stron: 406
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc 2013

Cena: 36,90 zł

Recenzja książki MOTYL

07 stycznia 2014

Annabel Pitcher - Moja siostra mieszka na kominku

Wydaje mi się, że dużo łatwiej jest puścić wodze fantazji i pozwolić by pomysły, nawet te najbardziej szalone przepływały przez umysł, niż skupiać się na rzeczywistości. To co nas otacza jest z reguły dużo bardziej przerażające od wyimaginowanych lęków, które nigdy nie mają prawa się zmaterializować. Dlatego też, choć darzę ogromnym szacunkiem wszystkich pisarzy, a powieści fantastyczne są moim konikiem, to twórcy piszący o prawdziwych wydarzeniach mają u mnie specjalne względy. Nie inaczej jest z debiutującą autorką Annabel Pitcher i jej książką Moja siostra mieszka na kominku. Powieść przedstawia bardzo wzruszającą i naprawdę interesującą historię chłopca, którego rodzina rozpadła się po tym jak jego siostra zamieszkała na kominku…

Jamie ma dziesięć lat, kilka lat wcześniej jedna z jego sióstr (bliźniaczek) zginęła w tragicznych okolicznościach i od tamtej pory urna z jej prochami stoi na kominku, a rodzice nie potrafią zrozumieć, że choć jedno z ich dzieci nie żyje to mają jeszcze dwójkę pociech, którym trzeba poświęcić czas. W końcu rodzina rozpada się, matka opuszcza męża alkoholika i zostawia wraz z nim dorastającego Jamiego i jego siostrę Jas. Trójka życiowych rozbitków wynosi się z Londynu do małej miejscowości by zacząć wszystko od nowa, jednak nic nie idzie tak jak powinno. Ojciec zaniedbuje obowiązki zawodowe oraz domowe, Jasmine cierpi na zaburzenia odżywiania, a chłopiec czuje się bardzo zagubiony w nowej rzeczywistości. Czy ta historia doczeka happy endu?

Moja siostra mieszka na kominku nie jest jedynie książką dotyczącą żałoby oraz tego, jaką tragedią jest dla całej rodziny śmierć jednego z jej członków. To także opowieść o dojrzewaniu, nietolerancji, głupocie dorosłych i nienawiści do inności, ale też o cierpieniu oraz nadziei. Autorka skupiła się tu na dziesięcioletnim bohaterze, z którego perspektywy oglądamy świat. On jest narratorem historii i to on w swój dziecinny sposób próbuje czytelnikom opisać to co dzieje się z nim oraz z jego rodziną.

Bardzo trudno jest mi ocenić dorosłych bohaterów tej powieści, jednak najbardziej negatywne wrażenie pozostawiła we mnie matka. I to właśnie przez wzgląd na tę postać historia ta wydaje się być bardzo kontrowersyjna. W kulturze która ponad wszelkie rodzinne wartości ceni matczyną miłość, autorka ukazuje czytelnikom kobietę, która całkowicie odsuwa się od męża i, co gorsza, od swoich dzieci. Nie dba o nie i nie interesuje się nimi. Ojciec rodzeństwa wypada na jej tle niesamowicie przystępnie. Pomimo demonów z którymi się zmaga, w jakiś pokrętny sposób stara się trzymać rodzinę w kupie, i ewolucja ta, choć nie tak spektakularna jakby odbiorcy sobie życzyli, będzie następować przez całą lekturę. Jeśli natomiast chodzi o dziecięcych bohaterów to każdy z nich ma swoje własne problemy, które jednak nie wzięły się znikąd i trudno jest winić ich za takie czy inne postępowanie. Według mnie najlepsze wrażenie pozostawiła po sobie pewna mała muzułmańska czarodziejka.

Annabel udało się oddać charakterystyczne cechy dziecięcego świata. Sposób w jaki prezentuje wahania małoletniego bohatera i jego tok rozumowania jest niesamowity. Wydaje mi się, że styl i język to dwa główne atuty tej powieści. Jeśli więc dla kogoś historia nie będzie zbyt przekonująca, to z pewnością sposób jej przekazania taki będzie. Jestem jednak pewna, że wszyscy miłośnicy powieści obyczajowej będą zachwyceni lekturą książki Moja siostra mieszka na kominku.

Plus:
+ różnorodność tematów podejmowanych przez autorkę
+ styl
+ język
+ różnorodność bohaterów
+ kontrowersyjna postać matki

Minus:
- dla dorosłego czytelnika pewne dziecięce zachowania mogą być irracjonalne

Ocena: 5/6 

Tytuł: Moja siostra mieszka na kominku
Autor: Annabel Pitcher
Liczba stron: 286
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc 2013
Cena: 34,90 zł

20 grudnia 2012

Lisa Genova - Motyl


„To, że motyle żyją tak krótko, wcale nie znaczy, że ich życie jest tragiczne”

Motyle kojarzą się z ulotnością. Czymś nieuchwytnym, ale także kruchym i przemijającym. Pamięć osób cierpiących na Alzheimera jest właśnie krucha i ulotna jak motyl. Choć pewnie każdy zna różne dowcipy o dziadku, czy babci „którym zły Niemiec chowa różne rzeczy” to jednak problemy z jakimi muszą się borykać osoby cierpiące na tą dziedziczną chorobę wcale nie skłaniają do żartów. Postępująca demencja zwala z nóg i zmienia nie do poznania błyskotliwe i lotne umysły. Najgorsze jest jednak to, że człowiek dotknięty tą przypadłością traci całkowicie swoje jestestwo. Charakter człowieka budowany jest na podstawie całego jego dotychczasowego życia, więc co jeśli pewnego dnia zapominamy o tym kim byliśmy, kim są nasi bliscy i czym jest co nas otacza? Przerażająca wizja, która niestety wielu osobom na całym świecie nie jest obca.

Lisa Genova dopiero rozpoczyna swoją literacką karierę, jednak jej debiut wkradł się w serca milionów czytelników na całym świecie. Książka „Motyl” opowiada historię 50 letniej kobiety – poważanej pani profesor z Harvardu – której świat wali się z dnia na dzień, kiedy dowiaduje się że w jej mózgu postępuje choroba zwana powszechnie Alzheimerem. Bohaterka, niezależna kobieta sukcesu będzie musiała zmierzyć się z rychłym uzależnieniem od osób najbliższych; będzie także musiała pożegnać się ze wszystkimi rzeczami, które kocha np. czytaniem książek, smakiem ulubionych lodów oraz ukochanym mężem i dziećmi, których nie będzie w stanie rozpoznać. „Motyl” przedstawia wewnętrzny świat bohaterki i to jak próbuje ona zrozumieć od nowa wszystko to co ją otacza na zewnątrz. Opisuje też jej walkę, oraz uczucia towarzyszące stopniowemu popadaniu w umysłowe otępienie.

Powieść rozpoczyna się niewinnie i muszę przyznać, że moje pierwsze odczucia nie były zbyt zachwycające. Autorka używa prostego, surowego języka, brak jej plastycznych opisów i wszystkich innych rzeczy, których człowiek oczekuje od ckliwej i wzruszającej lektury. Jednak bardzo szybko przekonałam się, że taki a nie inny sposób budowania świata przedstawionego nie wynika z braku literackich umiejętności Lisy Genovy, ale jest świadomym wyborem dojrzałej i wrażliwej artystki. Autorka nie chce użalać się nad swoją bohaterką, gdyż ona sama też tego nie robi.

Język, jak wspomniałam wyżej, choć surowy i mało plastyczny jest wyśmienicie wyważony i stanowi wzorcowy przykład tego że nie trzeba długich wzruszających opisów, by wycisnąć z czytelnika łzy i zmusić go do refleksji. Genova opisuje życie bohaterki zwyczajnie, bez zbędnych ozdobników, dzięki czemu odbiorcy dużo łatwiej utożsamić się z postaciami wykreowanymi na kartach tej historii.

Ogromnym plusem fabuły „Motyla” jest sposób budowania napięcia. Pisarka rozpoczyna opowieść bardzo spokojnie, by następnie stopniowo wzmacniać wyżej wymienione i ostatecznie doprowadzić do momentu kulminacyjnego, po którym następuje przepiękna puenta (każdemu życzę by odkrył ją na swój sposób).

Powieść „Motyl” jest przepełniona refleksjami, smutnymi ale życiowymi prawdami oraz realizmem ludzkiego jestestwa. Zdecydowanie, więc adresowana jest do wrażliwych czytelników, nastawionych na duchową ucztę. Polecam, gdyż obok „Zanim umrę” Jenny Downham jest to jedna z najpiękniejszych książek, jakie miałam okazję w tym roku przeczytać.

Ocena: 6/6

Tytuł: Motyl
Autor: Lisa Genova
Ilość stron: 368
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc 2012
Cena: 34,90 zł
Książkę wygrałam w konkursie organizowanym przez wydawnictwo PAPIEROWY KSIĘŻYC.